Θα το πω ευθέως. Πέραν από τους κινδύνους μακροχρόνιας βλάβης της υγείας τους από ανθυγιεινές συμπεριφορές (κάπνισμα, χρήση ουσιών, κακή διατροφή, μη άσκηση κ.ά.), ΟΙ ΝΕΟΙ AΝΘΡΩΠΟΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ να προσβληθούν από A.I.D.S. και Ηπατίτιδα B και C κατά τη διάρκεια των πρώτων σεξουαλικών τους επαφών. Γιατί δεν διδάχθηκαν ως μαθητές επαρκώς στο σχολείο πώς να προστατευθούν. Δεν υπήρξε στο ωρολόγιο πρόγραμμα ούτε του Γυμνασίου, ούτε του Λυκείου έστω και μια ώρα για την «ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ» σαν ΜΑΘΗΜΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Βέβαια γίνονται αρκετά προγράμματα Αγωγής Υγείας, αλλά θα δείτε αμέσως παρακάτω ότι αυτά ΠΟΤΕ δεν επαρκούν.

Αγαπητοί συνάδελφοι, η ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ για ΟΛΟΥΣ τους μαθητές ΟΛΩΝ των σχολείων αποτελεί βασική συνιστώσα της Γενικής Παιδείας και επομένως είναι υποχρέωση του Σχολείου να την παρέχει συμβάλλοντας στην προσωπική ανάπτυξη και ολοκλήρωση των μαθητών. Η διδασκαλία της προστασίας της σωματικής και ψυχικής υγείας ήταν βασική συνιστώσα της Γενικής Παιδείας των αρχαίων Ελλήνων, θυμηθείτε το «Νους υγιής εν σώματι υγιεί».

Η ΑΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ σχετίζεται άμεσα με τη στάση ζωής που θα αναπτύξουν οι έφηβοι απέναντι στην υγιεινή διατροφή, τον αθλητισμό, το κάπνισμα, τα ναρκωτικά, τα άτομα με αναπηρίες, τα πυρηνικά, την προστασία του περιβάλλοντος, την εθελοντική αιμοδοσία κ.λπ. Το βιωματικό μάθημα θα δώσει την ευκαιρία της συζήτησης με τους εφήβους των τρόπων πρόληψης των κυριότερων νοσημάτων για τη διατήρηση της σωματικής και ψυχικής τους υγείας. Είναι θέμα ΑΓΩΓΗΣ ΥΓΕΙΑΣ πως θα αποφύγουμε τις περισσότερες νόσους που μαστίζουν την ανθρωπότητα και μάλιστα την απληροφόρητη νεολαία (το A.I.D.S., την Ηπατίτιδα, τα λοιπά Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα, το Διαβήτη, τον Καρκίνο, τα Ατυχήματα κ.ά. θανατηφόρες νόσους). Τα προγράμματα Αγωγής Υγείας είναι πολύ σημαντικά, αλλά ΔΕΝ μπορούν να συμμετέχουν όλοι οι μαθητές και ΔΕΝ μπορούν να είναι τόσο πολλά σε κάθε σχολείο (όπως η πράξη έχει δείξει) ώστε ΟΛΑ τα παραπάνω θέματα να τίθενται για προβληματισμό σε ΟΛΟΥΣ τους μαθητές. Για παράδειγμα ένα πρόγραμμα για το ΑΛΚΟΟΛ, θα έπρεπε να γίνεται σε ΟΛΑ τα σχολεία, ΚΑΘΕ χρόνο και να συμμετέχουν ΟΛΟΙ οι μαθητές. Μπορεί να γίνει; Γίνεται; Προφανώς όχι. Ίσως να γίνεται ανά 2-3 χρόνια σε μια ομάδα μαθητών. Και ένας μαθητής δεν μπορεί να συμμετέχει σε πολλά προγράμματα λόγω έλλειψης χρόνου και φόρτου εργασίας. Ενώ είναι εφικτό να αφιερωθούν αρκετές ώρες για το αλκοόλ, το A.I.D.S., τα ναρκωτικά και όλα τα παραπάνω θέματα στα πλαίσια της «Αγωγής Υγείας» ως βιωματικού μαθήματος κάθε χρόνο για όλους τους μαθητές μιας τάξης.

Ενόψει της σχεδιαζόμενης βελτίωσης της εκπαιδευτικής διαδικασίας, ας αφιερώσουμε λίγο σχολικό χρόνο ΕΝΤΟΣ ΩΡΟΛΟΓΙΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ για το μάθημα της ΑΓΩΓΗΣ ΥΓΕΙΑΣ, και στο Γυμνάσιο (προτείνω στη Β’ τάξη Γυμνασίου) και οπωσδήποτε και στην Α’ Λυκείου και των Γενικών Λυκείων και των Επαγγελματικών Λυκείων, ανεξάρτητα από την Κατεύθυνση που θα επιλέξουν οι μαθητές. ΑΞΙΖΕΙ !!! για την ψυχική και σωματική υγεία των παιδιών μας. Προσωπικά προσπαθώ στα πλαίσια της διδασκαλίας μου άλλων μαθημάτων να εντάσσω τα παραπάνω θέματα συζήτησης και πληροφόρησης, και πάντα υπάρχει έντονο ενδιαφέρον για ενημέρωση και γόνιμος προβληματισμός, αλλά ο χρόνος αυτός ποτέ δεν είναι αρκετός.

Επίσης θεωρώ, ότι ΚΑΘΕ ΜΑΘΗΤΗΣ ΛΥΚΕΙΟΥ (ΓΕ.Λ., ΕΠΑ.Λ. ή ΕΠΑ.Σ.) ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΔΑΣΚΕΤΑΙ εκτός από το μάθημα «AΓΩΓΗ ΥΓΕΙΑΣ» και το μάθημα «ΠΡΩΤΕΣ ΒΟΗΘΕΙΕΣ». Οι λόγοι της αναγκαιότητας αυτής της διδασκαλίας είναι προφανείς. Οι μαθητές κινούνται, τρέχουν, ταξιδεύουν, αθλούνται και εκτός σχολείου. Θα πρέπει να μπορούν να αντιμετωπίσουν ένα πιθανό κίνδυνο για την υγεία τους και τη ζωή τους ανά πάσα στιγμή καθώς και να προσφέρουν βοήθεια σε κάθε συνάνθρωπό τους, φίλο, συγγενή, άγνωστο, που έχει ανάγκη.

Πέραν επίσης από την τεράστια ωφέλεια για την υγεία και τη στάση ζωής των μαθητών, η διδασκαλία των παραπάνω μαθημάτων στο Γυμνάσιο και στην Α’ Τάξη των Λυκείων θα βοηθήσει τους μαθητές στην εξάσκηση από νωρίς στην επιστημονική σκέψη, στη λήψη αποφάσεων, στη διαμόρφωση της στάσης τους απέναντι στις ανθρωπιστικές αξίες, στην ευαισθητοποίησή τους στην προσφορά βοήθειας και στην απόκτηση πνευματικών και κοινωνικών δεξιοτήτων απαραίτητων σε κάθε σύγχρονο μορφωμένο άνθρωπο που θα τους ακολουθούν σε όλη τους τη ζωή. ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΕΙΝΑΙ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΓΕΝΙΚΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ. Το σχολείο πρέπει να στοχεύει σε ανθρώπους μορφωμένους ολοκληρωμένους με αξίες και ιδανικά, και από τις σημαντικότερες και ευγενέστερες για μια πολιτισμένη κοινωνία αξίες είναι Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΠΡΟΣΦΟΡΑΣ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
Γεώργιος Στάμος, Εκπαιδευτικός ΠΕ14.01, Γιατρός Βιοπαθολόγος, Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού, 1ο ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων g.stamos@yahoo.com, http://users.att.sch.gr/gestamos/ και http://gst2008.blogspot.com/

Ληγουσοατονικο σύστημα ορθογραφίας

Είμαι υπερ του «ληγουσοατονικου»,δηλαδη του ισχύοντος,απο το 1982,μονοτονικου,αλλα με την τροποποίηση να μη σημειώνεται ο τόνος στη λήγουσα υπερμονοσύλλαβης λέξης,όταν είναι ο μοναδικος που υπάρχει σ’αυτη.

Όμως σημειώνω τον τόνο στη λήγουσα δισύλλαβης λέξης που αρχίζει απο απόστροφο.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση υπερμονοσύλλαβης λέξης (με ή χωρις απόστροφο στην αρχη της),όταν σ’αυτη δεν υπάρχει τόνος,σημειώνω τον τόνο της προηγούμενης συμπροφερόμενης λέξης.

Οι λέξεις «τονε,τηνε» και «Αϊ» νοούνται χωρις τόνο.

Δεν σημειώνεται ενωτικη παύλα,όταν στην πρώτη λέξη δεν υπάρχει τόνος,και τότε οι δυο λέξεις γράφονται ενιαία σαν μία.

Πιστεύω ότι είναι καιρος να καθιερωθει επίσημα τέτοιο ληγουσοατονικο, με τροπολογία στη Βουλη.

Ο Ιζνογκούντ είναι ο Μεγάλος Βεζίρης του χαλιφάτου της Βαγδάτης κι έχει βάλει ως μοναδικό στόχο στη ζωή του να εκθρονίσει τον Χαρούν Ελ Πασάχ, ο οποίος και είναι ο Χαλίφης. Είναι αρκετά γνωστή η συνεχώς επαναλαμβανόμενη φράση του, «Θέλω να γίνω χαλίφης στη θέση του χαλίφη» («je veux devenir calife à la place du calife»). Eίναι η προσωποποίηση της ίντριγκας, της μηχανορραφίας. Είναι αυτός που προσπαθεί να παραβιάσει το «ταμπού» και που η ματαιοδοξία του τον αναγάγει σε φαιδρή φιγούρα.

Αν ποτέ θα μπορούσε κανείς να παραστήσει την Ελλάδα σε ένα κόμικ ως χαλιφάτο, θα ήταν, ενδεχομένως, μια αποτυχημένη προσπάθεια. Ίσως, διότι στο μυαλό του Έλληνα «χαλιφάτο» μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε υλικό ή μη, το οποίο περιέρχεται στην εποπτεία και την τρόπον τινά κυριαρχία του πάνω σε αυτό και μέσω αυτού πάνω στους άλλους. Ακόμα και μέσω άλλων που τυχαίνει, όσο τυχαίνει, να θεωρούν εαυτούς δουλοπρπεώς ως μέρος τους. Οι της εξ’ αντανακλάσεως προσδοκίας δηλαδή. Δε χρειάζεται, συνεπώς, το «χαλιφάτο» να είναι έκταση τετραγωνικών μιλίων για να ικανοποιηθεί η παραπάνω επιθυμία. Αρκεί μια απλή μορφή εξουσίας, που, αν και εξασφαλίζει στο υποκείμενο ένα «image», μπορεί από πλευράς περιεχομένου να αδικεί –αν δε διακωμωδεί- τα κριτήρια εκχώρησης, προτίμησης ή και επιλογής.

Στο γνωστό μας κόμικ «Αστερίξ», ο ευτραφής βασιλιάς «Μαζεστίξ» ή «Μοναρχίξ» στην παλαιότερη έκδοση, κατέχει ένα αξίωμα που του επιτρέπει και του επιβάλλει να κυκλοφορεί στο χωριό επάνω σε μια ασπίδα φερόμενος από δύο βαστάζους, οι οποίοι, όμως, δεν είναι και πολύ πρόθυμοι να τον εξυπηρετήσουν. Αναγκάζονται, φαίνεται, λόγω του «ειδικού βάρους της εξουσίας» του. Ο Μαζεστίξ όσο και να προσπαθεί, μένοντας έξω από καβγάδες να συμφιλιώσει το χωριό του, δεν τα καταφέρνει. Όσο για την ασπίδα, δεν την κέρδισε στο πεδίο της μάχης, αλλά την προμηθεύτηκε από έναν έμπορο κρασιού και κάρβουνων λίγο μετά την μάχη της Αλέσια, κατά την οποία ηττήθηκε ο «Βερζιζεντορίξ» από τον Ιούλιο Καίσαρα και υποτάχθηκαν οι Γαλάτες.
Τι θέλω να πω. Πολύ απλά, στην περίπτωση αυτή το «σημαίνον» δεν έχει ουσιαστικά «σημαινόμενο» αλλά ούτε καν «περιστασιακό σημαινόμενο». Τουλάχιστον οι Κέλτες δημιούργησαν το «μύθο» της «Lia Fail» («η πέτρα του Φάιλ») που αρχίζει να τραγουδά την στιγμή που εκείνος που είναι άξιος να γίνει βασιλιάς κάθεται πάνω της. Ίσως, διότι οι υπήκοοι κατάλαβαν πως ό,τι και να κάνουν, ό,τι και να πουν, η αξιολόγηση και η προώθηση(«promotion», διότι το «evaluation» έχει απορροφηθεί από το πρώτο) παρέμενε στη νομή κάποιων, υποτίθεται, μυημένων. Η αμφισβήτηση της εξουσίας και της δικαιοδοσίας τους επί της φυλής αποτελούσε «ταμπού». Στην ουσία η «Lia Fail» δεν ήταν παρά το σύμβολο για το «collectivum» της εποχής (σήμερα αποκαλείται «πλέγμα σχέσεων με κοινά συμφραζόμενα»), το αρχιερατείο, που στο «context» της πολιτικής εξακολουθεί να είναι ευκόλως ευέλικτο και εξακολουθεί να διατηρεί τη σημασία του.

Υπάρχει, όμως, μια μορφή αντίστασης σε κάποιο κόμικ; Το παιδί των άστρων, ο «Θόργκαλ» στο ομώνυμο κόμικ, ενσαρκώνει τις ηθικές αξίες που αντιστρατεύονται δύο εξουσίες: την ανθρώπινη απληστία, υπό την έννοια ότι η απληστία μπορεί να καταστεί γνώρισμα της άσκησης εξουσίας από τον πιο ισχυρό έως τον πλέον ματαιόδοξο, και την οργή των θεών, υπό την έννοια ότι αυτή η μορφή εξουσίας παραπέμπει στο πιο ισχυρό «ταμπού» που όλοι το αποδέχονται σε οποιαδήποτε δόγμα επιθυμούν να το αποδέχονται.

Υπάρχουν πάρα ταύτα και αφελείς που εξακολουθούν να πιστεύουν ότι τα «ταμπού» δεν δημιουργούνται πια, ότι ο οποιοσδήποτε κατέχων τι διαχειρίσιμο δε θεωρεί τον εαυτό του, δεδομένων των καθ’ ύλη και τόπω (προ) διαμορφωμένων συνθηκών, «τοτέμ», ότι οι επιθυμίες για διαχείριση δεν είναι συμπλεγματικά συνυφασμένες με τη ματαιοδοξία του αποκαθηλωμένου ευγενή του 17ου αι. που, παρότι διατηρεί τον τίτλο, τού λείπει το βαλάντιο;

Η τροχοπέδη για την εξέλιξη μιας κοινωνίας δεν είναι τα «τοτέμ» και τα «ταμπού», αλλά τα είδη και η εξέλιξή τους. Και τα κόμικς, κάποια από αυτά, προσφέρονται για διπλή ανάγνωση, αρκεί κανείς να κάνει τη σωστή κάθε φορά αντικατάσταση των ηρώων με πρόσωπα και βιογραφίες.

Απόστολος Γατής, καθηγητής ΠΕ07 Γερμανικών, MSc

Τελικά είναι θέμα προτεραιοτήτων ή θέμα άγνοιας η αδιαφορία όλων των διοικήσεων του ΥΠΕΠΘ για τη σωστή φυσική κατάσταση των ελληνοπαίδων που φοιτούν στα ελληνικά σχολεία;

Από το σύνταγμα μας άρθρο 16 παρ. 2, διαβάζω: «Η παιδεία αποβλέπει στην ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων…». Αν και η συγκεκριμένη διάταξη αποτέλεσε συνταγματικό θεμέλιο για την παιδεία μας, εντούτοις, ελάχιστα απασχόλησε το νόημα που εκπορεύεται από αυτήν και που θα έπρεπε να κινητοποιεί διαχρονικά όλες τις διοικήσεις του υπουργείου.

Η φυσική αγωγή αποτελεί σήμερα, ένα από τα πιο απαξιωμένα μαθήματα που διδάσκονται στην πρωτοβάθμια και δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Η κυρίαρχη άποψη αλλά και «εικόνα», «θέλει» το μάθημα αυτό να αποτελεί ένα είδος «μεγάλου διαλλείματος» στο χρονοδιάγραμμα του σχολικού προγράμματος, με αρκετούς ανεκπαιδεύτους συναδέλφους απλά να παρακολουθούν τις εξελίξεις και το πρόγραμμα, σε ένα καθαρά συγκεντρωτικό σύστημα που θέλει τη σχολική μονάδα απλή διαχειρίστρια των αποφάσεων και εγκυκλίων της διοίκησης του υπουργείου.

Ένα είναι σίγουρο. Το κράτος μας σήμερα παραμένει αγκυλωμένο σε πρακτικές και κουλτούρα που σε τίποτε δεν θυμίζει τον τρόπο δράσης μιας σύγχρονης δυτικής κοινωνίας που βιώνει τα αποτελέσματα του Διαφωτισμού. Δεν χωρά αμφιβολία ότι στον καθένα μας όλο και περισσότερο, δίνεται η εντύπωση ότι όλα γίνονται απλά για να γίνονται, χωρίς στόχο, πρόγραμμα και οράματα.

Η αναβάθμιση του μαθήματος της Φυσικής αγωγής και του εκπαιδευτικού που το διδάσκει ως βάση, (περισσότερες ώρες στο ωρολόγιο πρόγραμμα, σταθερή εκπαίδευση των καθηγητών Φ.Α., αναβάθμιση των χώρων άσκησης, ειδικά αποδυτήρια, ντουλάπες, ντους κ.α.) θα μπορούσε να αποτελέσει την μοναδική λύση προκειμένου ο σύγχρονος Έλληνας να αποδεσμευτεί σταθερά από το αγχωτικό περιβάλλον του.

Βέβαια, η μεγάλη χρονική περίοδος που χρειάζεται ένας προγραμματισμός για την επιτυχία των κυριότερων θεμελιωδών δεξιοτήτων του νεαρού μαθητή, απαιτεί την υπομονή, την αφοσίωση, την επιμονή. Έτσι, για την «παρουσία» των απαιτήσεων αυτών, επιβάλλεται μια «γενναία» αύξηση ωρών στο ωρολόγιο πρόγραμμα ώστε να μπορεί επίσης να καταστεί ικανή η εφαρμογή ενός τυπικού προγράμματος (στόχος, προγραμματισμός, εξέλιξη, έλεγχος) σύμφωνα με βασικά επιστημονικά δεδομένα, έτσι ώστε να υπάρχει πρόοδος και αποτέλεσμα.

Οι άνθρωποι που ελέγχουν το μέλλον της παιδείας μας πρέπει να καταλάβουν ότι μόνον με το μάθημα της Φυσικής Αγωγής μπορούμε να εκπαιδεύσουμε τα μικρά παιδιά-μαθητές να μάθουν να εργάζονται σκληρά για στόχους που χρειάζονται πολλά χρόνια για να επιτευχθούν. Στη σύγχρονη Ελλάδα των γρήγορων αποτυπώσεων, της στιγμιαίας επικοινωνίας, των στιγμιαίων χάμπουργκερ, και της στιγμιαίας ψυχαγωγίας, το μάθημα της Φυσικής Αγωγής αποτελεί το κατάλληλο «μέσο» για τα νέα παιδιά για να αναπτύξουν το χαρακτήρα τους.

Η συστηματοποίηση της εκπαίδευσης του καθηγητή Φ.Α. θα πρέπει να αποτελέσει μια από τις ουσιαστικότερες καινοτομίες του υπουργείου για να υλοποιηθούν τα παραπάνω. Χρειάζεται να διοχετευθεί σε όλους τους συναδέλφους μια βασική «φιλοσοφία» δράσης, με την προϋπόθεση ότι το ίδιο το υπουργείο την έχει κάνει «κτήμα» της. Μόνον έτσι θα κατανοηθεί, ότι η δραστηριότητα κατά τη διάρκεια του μαθήματος αν «ενορχηστρωθεί» σωστά μπορεί να παρέχει μια μοναδική και πολύτιμη εμπειρία, τέτοια που «εξυπηρετεί» τα παιδιά περισσότερο από οποιοδήποτε βιβλίο, εκπομπή τηλεόρασης, ή κάποιο web site.

Οι τεχνοκράτες του εκάστοτε Υπουργείου Παιδείας θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν πως η πετυχημένη εφαρμογή ενός μαθήματος Φ.Α., όχι μόνο απαιτεί πολλές ιδιότητες αλλά και παράγει πολλά γνωρίσματα. Ο αυτοσεβασμός είναι ένα τέτοιο γνώρισμα αφού ο αθλητισμός και η άσκηση γενικότερα προωθούν τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθηση, ενώ παράγουν με την καθοδήγηση των εκπαιδευτικών Φ.Α., τρόπους συμπεριφοράς και το σεβασμό. Οι Κ.Φ. Αγωγής διδάσκουν κάτι παραπάνω από άσκηση, διδάσκουν τα μαθήματα όλης της ζωής.

Η αναβάθμιση του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής αποτελεί την λύση στη στάση ζωής του σύγχρονου Έλληνα. Υπάρχουν μελέτες διεθνώς που επιβεβαιώνουν ότι τα παιδιά που συμμετέχουν στον αθλητισμό συμπεριλαμβανομένης της σωστής άσκησης στα πλαίσια του μαθήματος του σχολείου, είναι πιο πιθανό να αποφύγουν τις ναρκωτικές ουσίες, να επιτυγχάνουν καλύτερα αποτελέσματα στις σχολικές επιδόσεις, να διαθέτουν το μεγαλύτερο αυτοσεβασμό, και να ζήσουν έναν ποιοτικότερο και υγιέστερο τρόπο ζωής. Τα παιδιά που συμμετέχουν ενεργά και σωστά στο μάθημα της Φυσικής Αγωγής δεν μαθαίνουν μόνον μηχανικά, αλλά αναπτύσσουν τις διαπροσωπικές σχέσεις, την εμμονή, την πειθαρχία, την υποχρέωση, το χιούμορ, την προοπτική, την ομαδική εργασία, και την ηγεσία.

Η εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου και αναβαθμισμένου προγράμματος του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής θα είναι μια δυναμική και διαχρονική λύση που δύναται να αποτελέσει «φάρμακο» κατά της βυθισμένης στο άγχος νεοελληνικής κοινωνίας.

Αντώνης Κεραμιδάς
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Μ.Β.Α.
www.etad.gr

Μην κάνεις δηλαδή Μαρία μου προσπάθεια να διδάξεις γιατί τώρα πλέον μπήκες σε ένα σύστημα που δεν ενδιαφέρεται να διδάξει, αλλά θρέφεται με εξωσχολική διδασκαλία αμειβόμενη με μαύρο χρήμα. Που εξασφαλίζει την συμπλήρωση του εισοδήματος του καθηγητή. Έτσι δεν γίνεται με τον κάθε δημόσιο υπάλληλο που υποχρεώνεται από το ίδιο το συναδελφικό του κατεστημένο να μην κάνει παραγωγική εργασία για να μη χαλάσει την πιάτσα; Για να μην έχει και η «διοίκηση» την ίδια απαίτηση και από τους υπόλοιπους; Και αν δηλαδή η δουλειά γίνει αποτελεσματικά και γρήγορα, τότε πώς θα πέσει το φακελάκι; Πώς θα γίνουν τα ιδιαίτερα μαθήματα που είναι το φακελάκι του εκπαιδευτικού;

Ο δημόσιος υπάλληλος, ο καθηγητής, κάνει σε μια μικρή, ατομική κλίμακα αυτό που κάνει η κυβέρνηση. Ιδιωτικοποιεί. Όπως οι ΔΕΚΟ και οι οργανισμοί ιδιωτικοποιούνται για να γίνουν ανταγωνιστικές και παραγωγικές, έτσι και ο δημόσιος υπάλληλος ιδιωτικοποιεί τις υπηρεσίες του για το «κατιτίς του» που όμως του εξασφαλίζει την επιβίωσή του.

Ας φωνάζουμε όσο θέλουμε για το άρθρο 16 και τα ιδιωτικά ΑΕΙ. Η ιδιωτικοποίηση έχει γίνει de facto από το δημοτικό και το γυμνάσιο. Με μια διαφορά όμως:
Αφορά τον χρόνο έξω και πέρα από τις ώρες διδασκαλίας και το πρόβλημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Αφορά τα ίδια τα παιδιά και την ποιότητα της ζωής τους. Τον ελεύθερο χρόνο τους και τη δυνατότητα που αυτό συνεπάγεται για την καλλιέργειά τους, την ψυχική ισορροπία τους.

Πώς να καταφέρει ο μαθητής να αθληθεί, να ασχοληθεί με περισσότερες ξένες γλώσσες, μουσική, να ξεφυλλίσει εξωσχολικό βιβλίο, να ασχοληθεί με τη ζωή, με τους γονείς του, όταν πρέπει στις λίγες διαθέσιμες ώρες του να μάθει σε φροντιστήριο ή ιδιαίτερα την ύλη που δεν έμαθε στην τάξη και να κάνει και την εργασία που απαιτεί το σχολείο;
Πως γίνεται να φτάνει αυτή η κατάσταση σε τέτοιο βαθμό κυνισμού και ξεδιαντροπιάς ώστε καθηγητές να λένε στα παιδιά: «καλά, αφήστε αυτά θα τα μάθετε στο φροντιστήριο»;

Σε ποια άλλη χώρα δηλαδή το περίφημο αυτό «φροντιστήριο» έχει πάρει τη θέση της κανονικής «δωρεάν παιδείας» ακόμα και για το Δημοτικό; Πώς να μη βγουν λειψά και συμπλεγματικά τα παιδιά μας δηλαδή όταν ένα ολόκληρο σύστημα λεηλατεί τη ζωή τους;

Καλούνται να αντιμετωπίσουν αυτό το τέρας που τους δημιουργήσαμε και που το αποκαλούμε «δωρεάν παιδεία», εκπαιδεύονται στο να αντιμετωπίζουν εξετάσεις αντί να παίρνουν ουσιαστική γνώση, την ώρα που άλλα παιδιά σε άλλα σημεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης (όχι κατ’ ανάγκη στα πλουσιότερα) έχουν χρόνο να διευρύνουν το μυαλό τους, να ισορροπήσουν και μοιραία αργότερα να γίνουν οι ηγέτες των δικών μας μελλοντικών υπαλλήλων.

Οι δαπάνες για την παιδεία πρέπει να αυξηθούν ΤΩΡΑ. Να σταματήσει αυτή η ντροπή του χαμηλότερου στην Ευρώπη μισθού. Να αυξηθεί ο μισθός των εκπαιδευτικών ώστε να απαγορευτεί αυστηρά το «ιδιαίτερο». Να απαιτηθεί να γίνεται επαρκής διδασκαλία που να θέσει σε αχρηστία το θεσμό του φροντιστηρίου. Να μετεκπαιδεύονται δάσκαλοι και καθηγητές, να ενημερώνονται στις νέες γνώσεις και μεθόδους, να είναι σε θέση να ανιχνεύσουν μαθησιακά προβλήματα που να φροντίζονται περεταίρω από ένα πλήρες, επιτέλους, παιδαγωγικό σύστημα. Και φυσικά να κρίνεται ο καθηγητής και η επάρκειά του από το ποσοστό των παιδιών της τάξης του ή του μαθήματός του που αναγκάζεται να αναζητήσει εξωσχολική βοήθεια. Και όχι από συνδικαλιστικές και κομματικές προτιμήσεις.

Γιατί δεν φροντίζετε κύριε Πρωθυπουργέ να σταματήσετε αυτή τη ντροπή της συνενοχής ενός κράτους που κλείνει το μάτι στον εκπαιδευτικό λειτουργό του στέφοντάς τον στο να βρει τρόπους παράνομων και καταστροφικών -για τα παιδιά μας- εσόδων;

Πού ξέρετε, μπορεί όταν φτάσουμε στο ζητούμενο, να κατακτήσουμε και την ποθούμενη αποκατάσταση σχέσης μεταξύ μαθητών και καθηγητών, να αποκατασταθεί και ένα μέρος του κύρους και του σεβασμού που σήμερα έχει εκλείψει από τον μαθητή προς τον υπάλληλο του (στα ιδιαίτερα) καθηγητή.

Λίγα χρήματα από αυτά που εξανεμίζονται από τους κουμπάρους, τα δημόσια ταμεία και τα όπλα χρειάζονται, και -όχι πολύ- μυαλό. Και απόφαση να επενδύσουμε επιτέλους στο μέλλον μας.

Γιώργος Ντάκος, Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος, ΣΤΕΔΗΜΑ Α.Ε, www.stedima.gr

Συχνά αυτοί και αυτές που έχουν εξουσία, είτε είναι μεμονωμένα πρόσωπα είτε θεσμοί είτε κράτη θεωρούν ότι έχουν την ισχύ και τη δύναμη να καταφέρουν τα πάντα. Είναι όμως έτσι;

Η θεωρητική φυσική μελετά την ισχύ ως το χρονικό ρυθμό στον οποίο συντελείται ένα έργο ή μια ενέργεια. Η συσχέτιση δηλαδή της ισχύος με το έργο είναι δεδομένη και πρακτικά και θεωρητικά. Στην κοινωνιολογία / φιλοσοφία, η ισχύς σχετίζεται με την ικανότητα ενός ατόμου να έχει τον έλεγχο καταστάσεων και άλλων ανθρώπων, μέσα στο περιβάλλον που δραστηριοποιείται. Στην πολιτική φιλοσοφία εξάλλου, ο Μακιαβέλι συνδέει την πολιτική με την ισχύ και τον έλεγχο. Η ρήση του πως ο σκοπός αγιάζει τα μέσα ακολουθεί την κλασική σχολή ρεαλιστικού κυνισμού που ισχυρίζεται ότι ο ιδεαλισμός είναι αφέλεια και ότι κανείς πρέπει να εκλογικεύσει το συναίσθημα προκειμένου να πετυχαίνει τους σκοπούς του. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με πολλούς άλλους, από τον Mahatma Gandhi έως τον Martin Luther King που κατηγορηματικά απέρριπταν το ενδεχόμενο “πλάγια και πονηρά μέσα” να χρησιμοποιούνται με στόχο τον τελικά “απώτερο” καλό σκοπό.

Στις επιχειρήσεις τα πράγματα κινούνται ανάμεσα στα δύο άκρα. Υπάρχουν επιχειρήσεις όπου τα λεγόμενα “company politics” παίζουν τεράστιο ρόλο συχνά εις βάρος αρετών όπως ικανότητα και αποτελεσματικότητα των στελεχών. Αντίθετα υπάρχουν επιχειρήσεις, συχνά οικογενειακού τύπου που δρουν σχεδόν αποκλειστικά με βάση το συναίσθημα.

Ο Charles Handy γράφει πως για να κατανοήσουμε τις επιχειρήσεις και τους οργανισμούς οφείλουμε να κατανοήσουμε τις αλληλοεπιδράσεις ανάμεσα στις έννοιες ισχύς και επιρροή καθώς αυτές αποτελούν το συνδετικό ιστό ανάμεσα στους ανθρώπους μιας επιχείρησης και το στόχο της.

Στη διοίκηση επιχειρήσεων, αλλά εισέτι περισσότερο, την κρατική / δημόσια διοίκηση, η ποιότητα και αποτελεσματικότητα των διοικούντων ηγετών εξαρτάται από την ορθότητα των αποφάσεων που λαμβάνουν, και από την αποτελεσματικότητα της υλοποίησης των αποφάσεων αυτών. Πολλές θαυμάσιες στη σύλληψη τους αποφάσεις ποτέ δεν υλοποιούνται. Ακόμα και σε προσωπικό επίπεδο αποφάσεις όπως “θα χάσω βάρος” ή “θα κόψω το κάπνισμα” ή “θα ξεκινήσω γυμναστική” μένουν στο επίπεδο προθέσεων. Η αποτελεσματική υλοποίηση αποφάσεων και συνεπώς η παραγωγή θετικού έργου εφόσον οι αποφάσεις είναι ορθές είναι ίσως το πλέον δύσκολο εγχείρημα στο management. Ξεπερνά τα όρια μιας στρωτής και συνετής διαχείρισης και απαιτεί ηγετικές ικανότητες.

Τα επιμέρους συστατικά και οι παράμετροι που καθορίζουν το βαθμό επιτυχίας περιλαμβάνουν τα ακόλουθα :

Εξουσία

Καταρχήν απαιτείται αυτός που λαμβάνει την απόφαση, και προσπαθεί να την υλοποιήσει να έχει την εξουσία να το κάνει αυτό. Πρόκειται για τη νόμιμη εξουσία που εκπορεύεται από τη θέση, την περιγραφή των καθηκόντων, των αρμοδιοτήτων και των υποχρεώσεων του ατόμου που έχει εξουσία.

Από μόνη της, η κατοχή εξουσίας δεν είναι σε θέση να δώσει ούτε όλες τις λύσεις ούτε όλες τις απαντήσεις. Κι αυτό γιατί η εξουσία δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε δύναμη / ισχύ.

Ισχύς / Δύναμις

Αυτή στη διοίκηση επιτυγχάνεται πάντα μέσω των ανθρώπων, συνεργατών. Σε αυτούς βασίζεται εκείνος που έχει την εξουσία προκειμένου να υλοποιήσει τις αποφάσεις του. Αυτή ή παράμετρος συχνά έρχεται ως πρώτη περίεργη εμπειρία σε νεαρούς εκκολαπτόμενους managers που ανεβαίνοντας τα σκαλιά της ιεραρχίας των επιχειρήσεων, πιστεύουν ότι καθώς αποκτούν περισσότερη εξουσία, έχουν και περισσότερη δύναμη. Δεν είναι ακριβώς έτσι. Μπορεί ο υπουργός να έχει την εξουσία να νομοθετήσει και να επιβάλλει το νόμο, με τον ίδιο τρόπο που θα το προσπαθήσει και ένα διευθυντής εργοστασίου ή ιδιοκτήτης μιας επιχείρησης. Η πραγματική ισχύς όμως, που μεταφράζεται σε δύναμη δεν ανήκει σε αυτούς. Μια απεργία του προσωπικού μπορεί να βάλει λουκέτο στο εργοστάσιο, με τον ίδιο τρόπο που μια απεργία των ελεγκτών εναέριας κυκλοφορίας μπορεί να αναστατώσει τη χώρα. Εδώ λοιπόν, έγκειται και η παραξήγηση ανάμεσα στις έννοιες εξουσία, ισχύς και δύναμη.

Συνήθως η εξουσία αποτελεί προνόμιο της εκλεγμένης ( π.χ. σε μια δημοκρατική κυβέρνηση ) ή της διορισμένης ( σε μια επιχείρηση από τον ιδιοκτήτη της ) διοίκησης. Θεωρητικά αυτή η κατηγορία θα λέγαμε ότι διαθέτει την ισχύ της λήψης αποφάσεων. Αυτή όμως δεν αρκεί. Η τελική ισχύς και ουσιαστική δύναμις συνήθως ανήκει στους ανθρώπους που είτε ως εργαζόμενοι σε μια επιχείρηση, ή ως πολίτες στην κοινωνία, επιλέγουν να συνεργαστούν ή όχι, στην υλοποίηση των αποφάσεων.

Εδώ ακριβώς υφίστανται μια σειρά από αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Τα “συμφέροντα” π.χ. της διοίκησης που έχει την εξουσία είναι ανάπτυξη, αύξηση μεριδίων αγοράς, μεγέθυνση πωλήσεων και κερδών κ.λ.π. Τα “συμφέροντα” των εργαζομένων είναι εργασιακή ασφάλεια, ισορροπία προσωπικής και εργασιακής ζωής, υψηλότερες αποδοχές και καλύτερες συνθήκες εργασίας.

Συχνότατα τα παραπάνω συμφέροντα είναι ασύμβατα σε τρόπο που προκαλούν συγκρούσεις και ανωμαλίες.

Στις περιστάσεις αυτές απαιτούνται συνεργασίες και συναινέσεις ανάμεσα στους εμπλεκόμενους. Σε κάθε περίπτωση ο κοινός παρονομαστής, η ελάχιστη προϋπόθεση είναι η δημιουργία σχέσεων εμπιστοσύνης. Ελλείψει εμπιστοσύνης, αυτοί που θεωρούν ότι έχουν την εξουσία, στην πράξη δεν διαθέτουν τη δύναμη / ισχύ για να ασκήσουν αποτελεσματικά την εξουσία. Και το αποτέλεσμα είναι το σύστημα να παραλύει.

Επιρροή

Το μυστικό της συνταγής κρύβεται στην έννοια επιρροή. Την ικανότητα δηλαδή επιβολής χωρίς τη χρήση ούτε της εξουσίας ούτε της δύναμης. Πως είναι δυνατόν ένας ηγέτης που διαθέτει την εξουσία να οδηγήσει μπροστά τον οργανισμό που διευθύνει; Η ορθότητα λήψης αποφάσεων και η ορθότητα επιλογής των συνεργατών είναι εκ των ουκ άνω. Δίχως αυτές τις παραμέτρους χτίζουμε στην άμμο. Οι διαφορετικές ομάδες πίεσης δρουν η κάθε μια προς “ίδιον όφελος” με αποτέλεσμα ούτε η εξουσία που έχει την ευθύνη λήψης αποφάσεων ούτε οι έχοντες τη δύναμη, π.χ. μια ισχυρή ομάδα πίεσης, να είναι σε θέση να πετύχουν μια ολοκληρωμένη αλλαγή προς το καλύτερο.

Αυτή η διάσταση σκέψης λείπει από πολλούς που νομίζουν ότι είναι ηγέτες. Τους υπολείπεται ακριβώς η ηγετική ικανότητα του να εξασκούν “θετική” επιρροή στους γύρω τους, δηλαδή να πετυχαίνουν και να κατορθώνουν τους στόχους που βάζουν δίχως να χρησιμοποιούν ως αποκλειστικό “όπλο” τους, ούτε την ισχύ, ούτε την εξουσία τους. Για να συμβαίνει αυτό και να επιτυγχάνεται ένα κλίμα σύμπνοιας, σύγκλισης και συστράτευσης, απαιτούνται ένα κοινό όραμα για το μέλλον καθώς και συναίνεση και εμπιστοσύνη μεταξύ αυτών που έχουν την εξουσία ( κυβέρνηση, επιχειρηματίες, managers ) και αυτών που έχουν ισχύ ( σωματεία, πολίτες, εργαζόμενοι, ομάδες πίεσης ).

Σύνθεση & Συναίνεση

Κι όταν βρίσκεται κάποιος που έχει εξουσία και ισχύ, αλλά διαθέτει ταυτόχρονα και επιρροή, τότε λέμε ότι έχει την ηγετική προσωπικότητα που απαιτείται ώστε να προκαλεί εμπιστοσύνη και να κινητοποιεί τους άλλους. Τότε μόνον έχει όλα όσα χρειάζονται για να επηρεάσει θετικά, να πετύχει στην υλοποίηση των στόχων και των οραμάτων, τότε “κουνιούνται και τα βουνά ακόμα”.
Στο επίπεδο των επιχειρήσεων και οργανισμών τα παραπάνω είναι βεβαίως περισσότερο εφαρμόσιμα απ’ ότι σε επίπεδο διοίκησης μιας κρατικής ή κυβερνητικής μονάδας. Κι αυτό γιατί για να είναι αποτελεσματικές οι δημοκρατικές κοινωνίες όπως αυτή στην οποία ζούμε, πρέπει να υπάρχει συναίνεση και εμπιστοσύνη μεταξύ αυτών που την απαρτίζουν και συνδιοικούν, ο καθένας από το δικό του πόστο. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι το κρίσιμο “έλλειμμα” της εποχής μας. Τα οικονομικά ελλείμματα είναι “τεχνικής” φύσεως, συνεπώς σε 1-2 χρόνια θα διορθωθούν. Απομένει να εκμεταλλευθούμε και να ωφεληθούμε από την παρούσα δύσκολη οικονομική συγκυρία προκειμένου να ισιώσουμε τις παραπάνω κοινωνικές στρεβλώσεις. Ιδού η Ρόδος.

Η εφημερίδα «ΤΑ ΝΕΑ» στις 29/12 σε σχετικό της δημοσίευμα αναφέρει σε άρθρο – έρευνα από την Περούτζα της Ιταλίας και το Πανεπιστημιακό Κέντρο Διεπιστημονικής Έρευνας για την Κινητική Δραστηριότητα:
«Νικήστε τις αρρώστιες με γυμναστική και σπορ. Η φυσική άσκηση όχι μόνο προλαμβάνει, αλλά και θεραπεύει. Ειδικοί μάς καλούν να πούμε αντίο στα φάρμακα και να νικήσουμε τον διαβήτη, το έμφραγμα, την παχυσαρκία, ακόμη και την κατάθλιψη, με τη γυμναστική και τον αθλητισμό».

Δύο χώρες λοιπόν από δύο «άκρες» της Ευρώπης έρχονται να μας θυμίσουν αυτό που κάποτε σε αυτόν τον όμορφο τόπο κυριαρχούσε ως προτεραιότητα, ως προϋπόθεση για κάθε πετυχημένο σωματικό και πνευματικό έργο και ως βάση ευδαιμονίας. Το «Μέτρον Άριστον» του Κλεόβουλου και η «Μεσότητα» του Αριστοτέλη δεν θα μπορούσαν ποτέ να αποτελούν προσδιορισμοί Αρετής, απουσία του «Νους υγιής εν σώματι υγιεί» (Ισορροπία άσκησης και πνεύματος).

Φυσικά, για πολλούς που γνωρίζουν τα ευεργετικά οφέλη της σωματικής άσκησης όταν αυτά είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένου τρόπου ζωής, δεν αποτελούν έκπληξη τα δημοσιεύματα των παραπάνω ερευνών.

Η Πατρίδα μας είχε την ευκαιρία της να κινητοποιήσει τον νεοέλληνα προς μια τέτοια κατεύθυνση, αυτής της υιοθέτησης εκ νέου του αρχαίου μας ρητού, θέτοντας υπό νέα φιλοσοφία τον τρόπο και στάση ζωής του, μέσω ενός αντίστοιχου «Στρατηγικού Σχεδίου Δημόσιας Υγείας», αλλά δεν το έπραξε ποτέ. Η ιστορική αυτή δυνατότητα με αφορμή την διοργάνωση ενός μέγιστου αθλητικού θεσμού όπως είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες, χάθηκε για πάντα.

Το 2004 η χώρα μας είχε την τιμή (;) να διοργανώσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες «Αθήνα 2004», δηλαδή, το κορυφαίο αθλητικό γεγονός που πραγματοποιείται κάθε τέσσερα χρόνια. Θα περίμενε κάποιος έπειτα από το σημαντικό αυτό γεγονός, ο αθλητισμός με την ευρύτερη έννοια στην πατρίδα μας να αποκόμιζε τα ανάλογα οφέλη από μια τέτοια φαντασμαγορική διοργάνωση με διαφημιστικές για τον αθλητισμό προεκτάσεις.

Κι όμως, τα μόνα οφέλη που υπήρξαν, αφορούσαν διάφορες πολυεθνικές εταιρίες οι οποίες μέσα σε ένα «χορό» εκατομμυρίων συνέχιζαν να κερδίζουν και μετά τους αγώνες και καλά έκαναν, αφού αυτή ήταν η δουλειά τους. Ο κύριος στόχος (έτσι νομίζαμε εμείς) δηλαδή η ανάδειξη του αθλητισμού, του Ολυμπιακού πνεύματος, του «Ευ αγωνίζεσθαι», της υγείας και διαφόρων άλλων παρελκόμενων του μεγαλύτερου αθλητικού γεγονότος, δεν επιτεύχθηκε ποτέ.

Θα περίμενε κανείς μετά το πέρας των αγώνων, τα γυμναστήρια και γήπεδα των αθλητικών συλλόγων όλων των αθλημάτων να γεμίσουν από μικρά παιδιά μιμούμενα τα κατορθώματα των Ελλήνων και όχι μόνον πρωταθλητών, που παρήλαυναν από τις οθόνες μας και τους καμαρώναμε ζωντανά στα πανάκριβα στάδια και αίθουσες που χτίστηκαν για τον σκοπό αυτόν.
Θα περίμενε κανείς, τα όμορφα και γυμνασμένα σώματα των αθλητών και ολυμπιονικών να αποτελέσουν κίνητρο για έναν υγιεινό τρόπο ζωής για πολλούς ανθρώπους, ακόμη και απόμακρους – διστακτικούς προς τον αθλητισμό.
Θα περίμενε κανείς μια νέα – επαναστατική αθλητική σχολική παιδεία και στάση ζωής με επιπρόσθετες ώρες στο σχολικό πρόγραμμα της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης του μαθήματος της Φυσικής Αγωγής, με στόχο αυτή η Αγωγή να ακολουθεί τον άνθρωπο ως την ενηλικίωση.
Θα περίμενε κανείς μετά το πέρας των αγώνων την ουσιαστική αναβάθμιση του θεσμού των Αθλητικών Σχολείων, ώστε να αποτελέσει σημαντικό σκαλοπάτι και αναπόσπαστο κρίκο της αλυσίδας του πρωταθλητισμού.

Όποιος και αν περίμενε λοιπόν, έκανε λάθος. Η χώρα μας, αν και πέτυχε διοργανωτικά όπως λέγεται, αποδείχτηκε ανίκανη να διαχειριστεί ουσιαστικά τους αγώνες και να εκμεταλλευτεί – προβάλει τα οφέλη που απορρέουν από ένα τέτοιο σημαντικό «αθλητικό» γεγονός, αφού οι προτεραιότητες ήθελαν το κύριο βάρος όποιου οφέλους, να αφορά προϊόντα εταιριών που έδραξαν την ευκαιρία εκείνη την περίοδο.

Όχι μόνον ως χώρα δεν αποκομίσαμε οφέλη από το «πνεύμα του Ολυμπισμού» αλλά υποβαθμίσαμε και την ίδια την έννοια.
Τα γυμναστήρια και στάδια των αθλημάτων τραβούν από τότε απελπιστικά τον κατήφορο όσον αφορά των αριθμό των παιδιών που γυμνάζονται.
Το μάθημα της Φυσικής Αγωγής στο σχολικό πρόγραμμα παραμένει απελπιστικά υποβαθμισμένο ενώ αυτό της Ολυμπιακής Παιδείας, η θέσπιση του οποίου έδειχνε ότι διδαχτήκαμε κάτι, καταργήθηκε πλήρως.
Όσον αφορά τη στάση ζωής του νεοέλληνα προς την άσκηση και τις διατροφικές συνήθειες, η εικόνα του είναι απογοητευτική…

Οι συνεχείς και ραγδαίες μεταβολές που συντελούνται στο κοινωνικό περιβάλλον (πράγμα φυσικά που επηρεάζει την απόφαση για ενασχόληση ή όχι με τον αθλητισμό) μας βρήκαν στη κυριολεξία ανέτοιμους να εναρμονιστούμε (ως δείγμα έλλειψης στρατηγικής και τεχνογνωσίας) και να προσαρμοστούμε σε νέα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί στην Ευρώπη αλλά και στον τόπο μας αναφορικά με τον αθλητισμό, τη Φυσική Αγωγή και όχι μόνον.

Σήμερα, πεντέμισι χρόνια περίπου από την λήξη των αγώνων, φαίνεται ότι ως χώρα κινούμαστε στο ίδιο οπισθοδρομικό «μονοπάτι» σκέψης, αν και με κυβέρνηση «προοδευτική», ή μάλλον επιλεκτικά «προοδευτική»…
Η Υπουργός Παιδείας κα. Διαμαντοπούλου κατά τη διάρκεια ομιλίας της στη Βουλή (Τρίτη, 22 Δεκεμβρίου 2009) μέσα σε όλα τα άλλα αναφέρει: «…Είχαμε πει πέρσι από αυτό το Βήμα ότι η Ελλάδα είναι εικοστή πέμπτη στις είκοσι επτά χώρες όσον αφορά τη χρήση της τεχνολογίας στο μάθημα και στην εκπαιδευτική διαδικασία. Και αυτό δε σημαίνει να βάλουμε κομπιούτερ στα σχολεία. Σημαίνει μια αλλαγή της προσέγγισης…. οι νέοι μας, τα παιδιά μας σε κάθε γωνιά της πατρίδας θα μπορούν να έχουν τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια μέσα που έχουν τα παιδιά σε όλη την Ευρώπη», ενώ η κα. Χρύσα Αράπογλου, βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ και μέλος των μορρφωτικών υποθέσεων της βουλής, την επόμενη μέρα (Τετάρτη 23 Δεκεμβρίου 2009) μίλησε για την «ανάγκη επανάστασης του αυτονόητου» στη νέα πορεία της πατρίδας μας (εννοώντας την νέα διακυβέρνηση) χωρίς να διευκρινίζει αν σε αυτήν την «ανάγκη» ανήκει και αυτή της επανα-υιοθέτησης αρχαίων ρητών μας που αναφέρονται στη ποιότητα σκέψης και υγείας του ανθρώπου.

Ούτε λόγος φυσικά από την Υπουργό Παιδείας μας για την αρνητική πρωτιά μας στις είκοσι επτά χώρες της Ευρώπης όσον αφορά την παιδική παχυσαρκία. Ούτε λόγος από την Υπουργό Παιδείας σε όλη την ομιλία της, για την ανάγκη επιπρόσθετης ώρας και αναβάθμιση του μαθήματος της φυσικής αγωγής στο ελληνικό σχολείο ώστε να έχουν και τα δικά μας παιδιά τις ίδιες ευκαιρίες και τα ίδια μέσα που έχουν τα παιδιά σε όλη την Ευρώπη. Αντιθέτως, διαβάζω σε δημοσίευμα του ιστοχώρου (www.alfavita.gr) ότι ένα μεγάλο μέρος των περικοπών στις δημόσιες επιχορηγήσεις θα αφορά τον σχολικό αθλητισμό.

Προφανώς δεν γνωρίζει η κα. Υπουργός ότι το «πρώτα ο μαθητής» σημαίνει πρωτίστως πρώτα ο υγιής μαθητής, αυτός που θεωρεί την άσκηση, την υγιεινή του σώματος και τους κανόνες διατροφής εξίσου σημαντικά και αναπόσπαστα στοιχεία εκπαίδευσης όπως αυτή της χρήσης του ηλεκτρονικού υπολογιστή, της λογοτεχνίας και της λύσης μαθηματικών εξισώσεων.
Προφανώς δεν γνωρίζει η κυρία Υπουργός ότι το «πρώτα ο μαθητής» σημαίνει πρωτίστως, πλήρη υιοθέτηση συγκεκριμένης κουλτούρας από την ηγεσία του υπουργείου που λέει ότι: το μάθημα της Φυσικής Αγωγής είναι το μάθημα όλης της ζωής.

http://etad.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=102:2009-09-06-15-18-53&catid=48:a–

Θέμα επιλογής ή άγνοιας τελικά η απαξίωση αυτού του αρχαίου κεκτημένου ρητού της χώρας μας που σε άλλες αποτελεί «αμόνι σφυρηλάτησης» για την ανάδειξη υγειών κοινωνιών και δείκτη πολιτισμού; Το μόνο σίγουρο είναι ότι: Πίσω από κάθε νέο νομοσχέδιο του συγκεντρωτικού συστήματος της παιδείας μας που υποτίθεται ότι αφορά την βελτίωση της, υποβόσκει διαχρονικά μια καθαρά λογιστική «λογική» υπό τον μανδύα του «εξορθολογισμού» του συστήματος, που αναζητεί να υποκαταστήσει τον ανθρωποκεντρικό χαρακτήρα που υπάρχει μέχρι και σήμερα και που κρατήθηκε με αγώνες.

Η διαχρονική Κυβερνητική ανάγκη, για ανάδειξη βραχυπρόθεσμου αποτελέσματος (άραγε γιατί..) δεν αφήνει περιθώριο αισιοδοξίας για κάποιο στρατηγικό σχέδιο δράσης που θα αφορά την ανάκαμψη της σωματικής και ψυχικής υγείας του νεοέλληνα. Και αυτό διότι τα πιθανά αποτελέσματα ενός τέτοιου εγχειρήματος θα απαιτούσαν αρκετά χρόνια αναμονής από τους εμπνευστές του, υπόθεση δηλαδή που… δεν αφήνει «κέρδος».

Μετά το κατέβασμα λοιπόν του διακόπτη και το τέλος της λάμψης του «Αθήνα 2004», πεντέμισι περίπου χρόνια μετά, η πρωτιά στα παχύσαρκα παιδιά μέσα στην Ευρωζώνη μας ανήκει δικαιωματικά. Το κάπνισμα επίσης παραμένει στις πρωτιές μας και έχει προαχθεί σε εθνική μας συνήθεια, ενώ η αλόγιστη λήψη φαρμάκων για «ψύλλου πήδημα» έχει πάρει τη μορφή καραμέλας.

Όλη αυτή η απογοητευτική εικόνα της ποιότητας ζωής μας δεν αποτελεί φυσικά έκπληξη. Όταν στην ιεράρχηση των προτεραιοτήτων της διοίκησης μιας χώρας ο τομέας της Φυσικής Αγωγής και του Αθλητισμού παραμένει «εκτός λίστας» είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω σχεδίου, τότε η πραγματική παρακμή του νεοέλληνα δεν βρίσκεται μακριά, είναι δίπλα μας.

Αντώνης Κεραμιδάς
Καθηγητής Φυσικής Αγωγής, Μ.Β.Α.
www.etad.gr