ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΪΒΑΛΙΩΤΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Δεύτερη ερώτηση μέσα σε δύο μέρες για θέματα παιδείας. Και χθες είχα ερώτηση. Ήρθε και μου απάντησε η κυρία Χριστοφιλοπούλου, η οποία είναι, επίσης, όπως και εσείς, άνθρωπος που πονάει τα ζητήματα της εκπαίδευσης. Και οι δύο τα γνωρίζετε σε βάθος.
Όταν ήμουν φοιτητής, αλλά και αργότερα, σκεφτόμουν πόσο χρήσιμο θα ήταν να μάθαιναν όλοι οι Έλληνες φορολογούμενοι τι πραγματικά συμβαίνει στα πανεπιστήμια. Αν δηλαδή αυτά τα πανεπιστήμια είναι, όπως καταγγέλλεται συχνά από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, φωλιές σκανδάλων και οικογενειοκρατίας, αν τα χρήματα του κόσμου πιάνουν τόπο, αν οι «παρεούλες» και οι κλίκες κάνουν κουμάντο σε ιδρύματα, που κανονικά θα έπρεπε να δίνουν το παράδειγμα και να είναι στην πρωτοπορία και της αξιοκρατίας και της επιβράβευσης του ικανότερου.
Σήμερα, λοιπόν, ζούμε εν συγκρίσει με το παρελθόν –το ξέρετε καλύτερα από μένα- στην εποχή των άφθονων τεχνολογικών μέσων.
Οι πανεπιστημιακές σχολές στην πατρίδα μας έχουν αυξηθεί πάρα πολύ. Υπάρχουν πάρα πολλές πανεπιστημιακές σχολές και πολλά πανεπιστήμια και οι πόροι είναι, παρά την κρίση, την οποία όλοι βιώνουμε, πολύ περισσότεροι από τις περασμένες δεκαετίες, αφού η Ελλάδα ιδίως μετά το 1974 αναπτύχθηκε αρκετά.
Η υποβάθμιση, όμως, της παρεχόμενης γνώσης από τα πανεπιστήμια είναι καταφανής. Νομίζω ότι αυτό το αναγνωρίζουμε όλοι. Υπάρχει υποβάθμιση της παρεχόμενης γνώσης, εξ ου και η κατρακύλα των πανεπιστημίων μας σε σχέση με την παγκόσμια κατάταξη, σε σχέση με τα υπόλοιπα πανεπιστήμια.
Παλαιότερα ακούγαμε για καθηγητές «ογκόλιθους». Είχανε οι γονείς μου στα δημόσια πανεπιστήμια που σπούδαζαν καθηγητές «ογκόλιθους». Σήμερα, αυτοί οι «ογκόλιθοι» αρχίζουν και σπανίζουν σε επικίνδυνο βαθμό και αντικαθίστανται, δυστυχώς πολλές φορές, από «τούβλα». Και αυτό συμβαίνει ενώ χιλιάδες Έλληνες έχουν σημαντικά ακαδημαϊκά προσόντα, έχουν πολύ δυνατά διδακτορικά, μιλάνε πολλές γλώσσες, έχουν σπουδάσει σε κορυφαία ξένα πανεπιστήμια. Υπάρχουν νέοι Έλληνες πολίτες που είναι πολύ σημαντικοί επιστήμονες, έχουν ιδρώσει, έχουν ξοδευτεί, αλλά δεν μπορούν να σπάσουν το φράγμα της παρεούλας, της οικογενειοκρατίας, της κλίκας, της ψευτοκουλτούρας, των γόνων.
Νέοι, λοιπόν, με τεράστια ακαδημαϊκή συγκρότηση και εξειδικευμένες γνώσεις μένουν έξω από θέσεις ΔΕΠ, πολύ απλά γιατί δεν έχουν «μπάρμπα στη Κορώνη», δεν έχουν έναν συγγενή εντός των τειχών που να τους σπρώξει, ώστε να σπάσουν αυτό το φράγμα της οικογενειοκρατίας και να πάρουν κι αυτοί αυτό που αξίζουν, μια θέση στα ΑΕΙ και στα ΤΕΙ ως διδάσκοντες.
Κύριε Υπουργέ, δοθείσης της ευαισθησίας που έχετε, θέλω να σας ρωτήσω ποια μέτρα θα πάρετε άμεσα, ώστε να σπάσει αυτό το απόστημα της οικογενειοκρατίας και της φαυλοκρατίας σε πανεπιστημιακές σχολές και πόσους διορισμούς γιων και θυγατέρων εντοπίσατε τον έναν χρόνο που βρίσκεστε σε αυτή την θέση και τους σταματήσατε;
Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ευχαριστώ, κύριε συνάδελφε.
Ο Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Ιωάννης Πανάρετος έχει τον λόγο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Κατ’ αρχήν, σας ευχαριστώ που δεχθήκατε να αλλάξουμε την ημερομηνία, γιατί την περασμένη εβδομάδα έπρεπε να πάρω μέρος στην Σύνοδο Υπουργών Έρευνας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Έχετε θέσει ένα θέμα στην ερώτησή σας και σήμερα το αναπτύξατε περισσότερο ουσιαστικά για την αξιοκρατία μέσα στο πανεπιστήμιο. Όσον αφορά την ερώτησή σας, έχω κάνει προσπάθειες να συλλέξω τα στοιχεία και να σας τα δώσω. Δυστυχώς, παρότι η ερώτησή σας έγινε στις 26/08 και στις 02/09 ζητήσαμε από τα πανεπιστήμια τα στοιχεία, υπάρχουν πανεπιστήμια -αρκετά θα έλεγα, το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, το Πανεπιστήμιο Αθηνών, το Οικονομικό Πανεπιστήμιο, το Πανεπιστήμιο Πειραιώς, της Πάτρας, των Ιωαννίνων, της Θράκης, της Κρήτης, της Πελοποννήσου – που δεν έχουν απαντήσει. Θα επιμείνω όμως και θα έχετε τα στοιχεία αυτά που ζητήσατε, γιατί είναι υποχρέωσή μας να τα συλλέξουμε και να σας τα δώσουμε.
Η δυσκολία στην αξιοκρατία στα πανεπιστήμια έγκειται στο ότι δεν είναι εύκολο να επιβληθεί από το Κράτος. Η αξιοκρατία στα πανεπιστήμια είναι μια διαδικασία που διαμορφώνεται από ακαδημαϊκή παράδοση και η ακαδημαϊκή παράδοση χρειάζεται ανθρώπους – και πανεπιστημιακούς βέβαια, αφού μιλάμε για τα πανεπιστήμια- που βάζουν την αξιοκρατία πάνω από οποιαδήποτε άλλη σχέση, είτε είναι αυτή συγγενική, όπως την περιγράψατε εσείς, είτε είναι άλλης μορφής σχέση. Γνωρίζετε ότι υπάρχουν και οι πολιτικές σχέσεις. Υπάρχουν και σχέσεις επαγγελματικές πολλές φορές.
Ως Υφυπουργός Παιδείας, πρέπει να σας πω ότι συνάντησα την εξής κατάσταση, όταν ανέλαβα αυτή την φορά στο Υπουργείο Παιδείας πριν από ένα χρόνο. Ο νόμος του 2007 της προηγούμενης κυβέρνησης είχε εκχωρήσει την αρμοδιότητα του ελέγχου νομιμότητας των εκλογών των καθηγητών στους Πρυτάνεις. Η σκέψη ήταν κατ’ αρχήν σωστή, ότι στο πλαίσιο της αυτοτέλειας πρέπει τα πανεπιστήμια να ελέγχουν τις διαδικασίες. Δεν έχει αποδειχθεί, όμως, αυτή η εκχώρηση αρμοδιοτήτων αποτελεσματική. Πρέπει να σας πω ότι, στον ίδιο νόμο προβλεπόταν ότι το Υπουργείο Παιδείας μπορεί να ασκήσει έλεγχο νομιμότητας αν υπάρξει κάποια καταγγελία ή διαμαρτυρία και είτε να ακυρώσει μία διαδικασία είτε να την αναπέμψει στο πανεπιστήμιο.
Κοιτάζοντας τα στοιχεία, είδα ότι, στο διάστημα από το 2007 μέχρι τον Οκτώβρη του 2009, δεν είχε γίνει καμία τέτοια ενέργεια. Από τον Οκτώβρη του 2009 μέχρι σήμερα, μπορώ να σας πω ότι έχουν διερευνηθεί ή βρίσκονται σε διαδικασία διερεύνησης οι περιπτώσεις εκλογής εκατό περίπου καθηγητών στα πανεπιστήμια μετά από ενστάσεις ή διαμαρτυρίες. Επίσης, έχουν ακυρωθεί δεκαπέντε διορισμοί καθηγητών στα πανεπιστήμια, γιατί διαπιστώθηκε κατά τον έλεγχο ότι η διαδικασία που είχε ακολουθηθεί δεν ήταν νόμιμη.
Υπάρχει, όμως, ένα ευρύτερο θέμα για την έκταση της αρμοδιότητας και την δυνατότητα ελέγχου που έχει ο Υπουργός Παιδείας ή ο Υφυπουργός. Δηλαδή, αν έχει την αρμοδιότητα να προχωρήσει πέρα από τον τυπικό έλεγχο νομιμότητας –όπως εγώ κάνω αυτήν την στιγμή- σε έναν πιο ουσιαστικό έλεγχο. Δεν έχει αυτήν την ευχέρεια. Αυτήν την υποχρέωση έπρεπε να την ασκούν τα ίδια τα πανεπιστήμια, και θα μου δοθεί η ευκαιρία στην δευτερολογία μου να εξηγήσω γιατί, κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν έχει συμβεί και για το πώς προτιθέμεθα να αντιμετωπίσουμε το πρόβλημα αυτό.
Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ο Βουλευτής του ΛΑΟΣ κ. Κωνσταντίνος Αϊβαλιώτης έχει τρία λεπτά για να αναπτύξει την ερώτησή του.
Παρακαλώ, κύριε συνάδελφε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΪΒΑΛΙΩΤΗΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Κατ’ αρχάς, κύριε Υπουργέ, θέλω να σας ευχαριστήσω γιατί απαντήσατε σε πολύ μεγάλο βαθμό αυτό που σας ρώτησα. Τρία χρόνια είμαι Βουλευτής και είναι σπάνιο ή, εν πάση περιπτώσει, δεν συναντάται συχνά να ρωτάει ο Βουλευτής κάτι συγκεκριμένο και να παίρνει συγκεκριμένη απάντηση. Χαίρομαι πάρα πολύ, γιατί στην συντριπτική πλειοψηφία αυτών των θεμάτων που έβαλα πήρα απάντηση.
Όταν έβαλα στο Google τις λέξεις «οικογενειοκρατία στα ελληνικά ΑΕΙ» είχα 88.600 αναφορές και διαμαρτυρίες. Φανταστείτε, 88.600 αναφορές στο Google για την οικογενειοκρατία στα ελληνικά ΑΕΙ! Είναι, λοιπόν, ένα σύγχρονο άγος, είναι πραγματικά ένα αίσχος. Και είναι ένα αίσχος το βόλεμα των γόνων και της οικογενειοκρατίας στην ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση. Πολύ δίκαια οι πολίτες διαμαρτύρονται για μας τους πολιτικούς, διαμαρτύρονται για την οικογενειοκρατία. Δεν θα πρέπει να την επιβραβεύουμε.
Διότι όπως γνωρίζετε, στην Ελλάδα έχουμε κοινοβουλευτική δημοκρατία και ο καθένας έχει το δικαίωμα με τον σταυρό να επιλέγει Βουλευτές. Αν κάποιος διαμαρτύρεται για την οικογενειοκρατία, θα πρέπει με την πράξη του να δείχνει ότι την απορρίπτει. Δεν υπάρχει χούντα στην Ελλάδα, ούτε οι Βουλευτές βγαίνουν με τα τανκς. Βγαίνουν με τους σταυρούς. Άρα, όταν καταριόμαστε την οικογενειοκρατία, θα πρέπει στην πράξη κι εμείς ως πολίτες να κάνουμε αυτό που πρέπει.
Φυσικά, είναι κακή η οικογενειοκρατία στην πολιτική. Φυσικά, υπάρχει οικογενειοκρατία και στην δημοσιογραφία. Ή μήπως κάνω λάθος; Βλέπουμε γόνους δημοσιογράφων, γενιές δημοσιογράφων να έρχονται και να ξανάρχονται. Κι αυτή είναι η αλήθεια. Κι εκεί επικρατεί οικογενειοκρατία. Αλλά, επικρατεί και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση με τους γόνους, τους γιους και τις κόρες που γίνονται καθηγητές κληρονομώντας τους θώκους των γονιών τους, κάτι που αποτελεί προφανώς ντροπή για την δημοκρατία.
Δημοκρατία, όμως, σημαίνει κυρίως αξιοκρατία και όχι κυριαρχία της κουλτουροπαρέας, των αχρείων, των κολλητών ή των συγγενών. Και λυπάμαι, αλλά τα τελευταία χρόνια, ιδίως μετά την μεταπολίτευση, βλέπω μία κυριαρχία των κολλητών και της παρέας στα ελληνικά πανεπιστήμια.
Πρέπει να πούμε το εξής: Η ελληνική τριτοβάθμια εκπαίδευση έπιασε από το ’81 και πέρα πάτο, γιατί καθιερώθηκε η αρρωστημένης εμπνεύσεως ρύθμιση περί ψηφοφορίας των καθηγητών από τους φοιτητές. Τέλειωσα δύο διαφορετικά δημόσια πανεπιστήμια στην Ελλάδα. Τέλειωσα το Οικονομικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών και έκανα μεταπτυχιακό στην ΑΣΟΕΕ. Βρέθηκα μετά, όταν δούλευα στις Βρυξέλλες, σε ένα άλλο δημόσιο πανεπιστήμιο, στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Βρυξελλών. Πρέπει να σας πω ότι εκεί, κύριε Υπουργέ, όταν σπούδαζα στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Βρυξελλών –έκανα το μεταπτυχιακό μου στις Πολιτικές Επιστήμες- οι ξένοι συνάδελφοι με ρωτούσαν αν πράγματι ισχύει αυτός ο νόμος, αυτό το όργιο συναλλαγής καθηγητών-φοιτητών, αλλά και η οικογενειοκρατία στην Ελλάδα. Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι μας πήραν χαμπάρι κι εκεί.
Κι επειδή ο κόσμος ζητάει ονόματα και σχολές και για να μην κατηγορηθούμε ότι λέμε γενικολογίες ή ότι ρίχνουμε σπαθιές στον αέρα, για αυτό ζήτησα από το Υπουργείο Παιδείας τα στοιχεία και σας ευχαριστώ που κάνατε την προσπάθεια να τα μαζέψετε. Αξιολογώ το γεγονός ότι παρότι προσπαθήσατε και παρότι πέρασαν δύο μήνες, μου αναφέρατε οκτώ – εννέα πανεπιστήμια τα οποία δεν έστειλαν τα στοιχεία.
Κοιτάξτε, δεν είναι το Κυπριακό. Θα πρέπει να το λύσουν αυτό το θέμα τα πανεπιστήμια και να εφοδιάσουν την Βουλή των Ελλήνων με το ποιοι καθηγητές έχουν τα παιδάκια τους στην ίδια σχολή διορισμένα. Διότι εγώ, αν δω ότι στις σχολές υπάρχει μπαμπάς ή μαμά και ο γιος και η κόρη βρίσκονται στην ίδια σχολή, θα πω ότι εδώ κάτι τρέχει. Και χαίρομαι πολύ που είπατε ότι είδατε εκατό διορισμούς και τους δεκαπέντε τους ακυρώσατε. Κατάλαβα καλά;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Μάλιστα.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΙΒΑΛΙΩΤΗΣ: Είναι ένα μεγάλο ποσοστό, κάτι συμβαίνει. Για να το κάνετε ως εποπτεύον Υπουργείο κάτι σημαίνει.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Δεν είχε συμβεί ποτέ στην ιστορία.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΑΙΒΑΛΙΩΤΗΣ: Δεν είχε συμβεί ποτέ και γι’ αυτό σας συγχαίρω για άλλη μια φορά. Αυτό είναι πολύ καλό βήμα και μακάρι να καθιερωθεί ως αρχή, όπου υπάρχει τέτοιο ζήτημα να παρεμβαίνει το Υπουργείο Παιδείας.
Οι Έλληνες, λοιπόν, περιμένουν στοιχεία και ονόματα, γιατί η κατάσταση είναι στο μη παρέκει. Θα χαρώ πολύ να έχω αυτό τον κατάλογο με τα ονόματα των σχολών όλων των ελληνικών πανεπιστημίων και των Τ.Ε.Ι., γιατί χρειάζεται διαφάνεια σε όλα και ενημέρωση των πολιτών, αφού στο κάτω-κάτω οι πολίτες είναι αυτοί που πληρώνουν και το μάρμαρο.
Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ο κ. Ιωάννης Πανάρετος, Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, έχει τον λόγο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.
Στην δευτερολογία μου θέλω να αναφερθώ λίγο περισσότερο στις αδυναμίες που εγώ τουλάχιστον, και ως καθηγητής πανεπιστημίου, βλέπω και να σας εξηγήσω τον τρόπο που θα προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε την ουσία του προβλήματος.
Οι δυσκολίες είναι ότι όταν έχεις ένα δημόσιο ίδρυμα, όπως είναι το πανεπιστήμιο, που έχει αποκλειστικά εσωστρεφή διοίκηση –η διοίκηση, δηλαδή, προέρχεται από το εσωτερικό και εκλέγεται μόνο από το εσωτερικό– είναι φυσικό, αυτός που εκλέγεται να προσπαθεί να ικανοποιήσει την εκλογική του βάση. Και σε αυτή την περίπτωση, η δυσκολία του να επιλέξει να κάνει αυτό που είναι σωστό σε σχέση με την ικανοποίηση αυτού που θέλει το τμήμα, το οποίο έχει εκλέξει κάποιον με μια διαδικασία η οποία δεν είναι αξιοκρατική, είναι κάτι δύσκολο.
Επομένως, χρειάζεται ανάταξη των ελληνικών πανεπιστημίων και αυτό είναι εκείνο που θα προσπαθήσουμε να κάνουμε.
Θέλω να σας πω ότι, στον έλεγχο νομιμότητας, τον οποίο κάνω και με μεγάλη προσπάθεια -γιατί χρειάζεται να ζητάμε τα στοιχεία, τους φακέλους από τα πανεπιστήμια, να επιμένουμε για να έλθουν οι φάκελοι από τα πανεπιστήμια-ουδέποτε με έχει απασχολήσει το όνομα του προσώπου για το οποίο γίνεται ο έλεγχος. Ουδέποτε με έχει απασχολήσει η πολιτική του τοποθέτηση. Για οποιαδήποτε περίπτωση υπάρχει καταγγελία ή διαμαρτυρία, έχω δώσει εντολή στις υπηρεσίες αμέσως να ζητούν τον φάκελο και να γίνεται ο έλεγχος νομιμότητας. Αυτό είναι εκείνο που μπορώ να κάνω αυτή την στιγμή.
Κάνατε μία αναφορά στους γόνους πολιτικών οικογενειών και δημοσιογραφίας. Στο πανεπιστήμιο, τα πράγματα πρέπει να είναι διαφορετικά, διότι στο κάτω-κάτω της γραφής, στην πολιτική, όπως είπατε, ψηφίζεται κανείς. Στην δημοσιογραφία εάν είναι μία επιχείρηση ιδιωτική, δεν μπορεί κανείς να πει γιατί δεν πρέπει κάποιος να διαλέξει συγγενικό του πρόσωπο. Στο πανεπιστήμιο, όμως, είναι απαραίτητο η διαδικασία να είναι αξιοκρατική και δεν πρέπει να αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της ποιότητας και της ουσίας της εκλογής. Γιατί το πανεπιστήμιο αποτελεί και τον χώρο εκείνο που θα έπρεπε να είναι παράδειγμα για όλες τις άλλες δραστηριότητες στην κοινωνική ζωή.
Γι’ αυτόν τον λόγο και εμείς, στην προσπάθεια που θα κάνουμε για να αλλάξουμε τα πράγματα στο πανεπιστήμιο, ένα από τα πρώτα μας μελήματα είναι να αλλάξουμε τον τρόπο διοίκησης του πανεπιστημίου και ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις εκείνες ώστε το πανεπιστήμιο και οι καθηγητές του να έχουν ως προτεραιότητα την εκλογή καθηγητών που θα ανταποκρίνονται σε υψηλές προδιαγραφές. Γιατί αυτός θα είναι ο τρόπος, ή θα είναι ένας από τους τρόπους, με τους οποίους θα αξιολογούνται τα πανεπιστήμια.
Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ευχαριστούμε τον κύριο Υφυπουργό.

]]> http://panaretos-opengov.eu/?feed=rss2&p=3271 0 http://panaretos-opengov.eu/?p=2890 http://panaretos-opengov.eu/?p=2890#comments Sat, 09 Oct 2010 14:26:39 +0000 http://www.panaretos-opengov.eu/?p=2890 ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Θα συζητηθεί η με αριθμό 85/5-10-2010 επίκαιρη ερώτηση του Βουλευτή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας κυρίου Χαράλαμπου Χαραλάμπους προς την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων σχετικά με την επίλυση του προβλήματος της στέγασης όλων των φοιτητών του Ιόνιου Πανεπιστημίου στην Κέρκυρα κλπ.

Ο κύριος Χαραλάμπους έχει το λόγο προκειμένου να αναπτύξει προφορικά την επίκαιρη ερώτησή του.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ: Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Υπουργέ, είμαι βέβαιος ότι ξέρετε ότι τις τελευταίες δέκα μέρες η φοιτητική κοινότητα στην Κέρκυρα είναι ανάστατη και κατ’ επέκταση βέβαια και η κερκυραϊκή κοινωνία. Όλοι είναι ανάστατοι γιατί εκεί που περίμεναν να συνεχιστεί η μέχρι τότε πολιτική του Πανεπιστημίου να ικανοποιεί όλες τις αιτήσεις των φοιτητών για στέγαση, όχι μόνο δεν έγινε αυτό αλλά εντελώς ξαφνικά ο κύριος Πρύτανης εξέδωσε τη λίστα αυτών που γίνονται δεκτοί. «Φοιτητικές εστίες» είναι τρόπος του λέγειν διότι στην Κέρκυρα δεν υπάρχουν ενοικιαζόμενα δωμάτια. Σε ξενοδοχεία μένουν. Όχι μόνο δεν ικανοποιήθηκαν οι νέες αιτήσεις, αλλά και από τους παλιούς περίπου διακόσιοι είκοσι φοιτητές πετάχτηκαν έξω από τα ξενοδοχεία. Βέβαια μπροστά στην αποφασιστικότητα των φοιτητών ο κύριος Πρύτανης ανέκρουσε πρύμναν προσωρινά και έδωσε εντολή στα ξενοδοχεία να μην εκδιωχθούν οι φοιτητές μέχρι να ληφθούν οι τελικές αποφάσεις.

Μετά την ερώτηση έχουμε και επί τα χείρω εξελίξεις. Όχι μόνο συνέχισαν αυτή την πολιτική, αλλά από το ένα διακόσια που πλήρωναν πέρσι για τη στέγαση των φοιτητών, έγινε εισήγηση -και έγινε αποδεκτή από τη Σύγκλητο- να κοπεί και το 20% με αποτέλεσμα άλλοι περίπου διακόσιοι φοιτητές να εκδιωχθούν. Έτσι ενώ φέτος υπήρχαν περίπου εννιακόσιες αιτήσεις, όχι μόνο δεν ικανοποιήθηκαν αυτές αλλά περίπου πεντακόσιες από τις εννιακόσιες αιτήσεις απορρίφθηκαν.

Εμείς ζητάμε από το Υπουργείο έκτακτη οικονομική επιχορήγηση ούτως ώστε και οι εννιακόσιες τόσες αιτήσεις να ικανοποιηθούν και να ληφθούν άμεσα μέτρα ούτως ώστε να χτισθεί και στην Κέρκυρα μια σύγχρονη φοιτητική εστία που να πληροί όλα τα δεδομένα μιας σύγχρονης φοιτητικής εστίας.

Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Την ερώτηση εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων θα απαντήσει ο Υφυπουργός κ. Ιωάννης Πανάρετος, ο οποίος έχει και το λόγο.

Ορίστε, κύριε Πανάρετε.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Νομίζω ότι με τις διευκρινίσεις που δώσατε σήμερα στην ερώτησή σας, τοποθετείτε την ερώτηση, κατά ένα μέρος της, στο σωστό πλαίσιο. Δηλαδή, δεν έχουν πεταχτεί έξω οι φοιτητές, όπως αντιλαμβάνομαι από την ενημέρωση από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο, αλλά την επόμενη εβδομάδα θα συνέλθει η Επιτροπή Στέγασης, στην οποία συμμετέχουν και φοιτητές, για να καθορίσει τα κριτήρια με τα οποία θα επιλεγούν όσοι θα έχουν στέγαση με κρατική επιχορήγηση.

Γνωρίζετε, φαντάζομαι, ότι στη φοιτητική εστία στην Κέρκυρα υπάρχουν εβδομήντα έξι δωμάτια τα οποία είναι υψηλών προδιαγραφών, είναι δωμάτια στα οποία μένει μόνο ένας φοιτητής και δωμάτια στα οποία το καλοκαίρι, σε διεθνή συνέδρια, φιλοξενούνται και επιστήμονες.

Επίσης, γνωρίζετε, φαντάζομαι, ότι θα γίνει η επιλογή μελετητή για τη δημιουργία μιας νέας φοιτητικής εστίας στην Κέρκυρα με εβδομήντα πέντε δωμάτια εξίσου υψηλής ποιότητας.

Στα ξενοδοχεία της Κέρκυρας φιλοξενούνται, με κρατική χρηματοδότηση, πεντακόσιοι φοιτητές του Ιονίου Πανεπιστημίου.

Η χρηματοδότηση για το 2010 για τη φοιτητική στέγαση και σίτιση στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο είναι 3.500.000 ευρώ. Είναι ένα υψηλό ποσό. Και γνωρίζοντας τις δυσκολίες που περνάει η χώρα, πιστεύω ότι γίνεται κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να εξυπηρετηθούν με τον καλύτερο τρόπο όσο το δυνατόν περισσότεροι φοιτητές.

Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Ευχαριστούμε τον κ. Πανάρετο.

Ο κ. Χαραλάμπους έχει το λόγο για δευτερολογία, προκειμένου να απαντήσει στον Υπουργό.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ: Κύριε Υφυπουργέ, η Επιτροπή Στέγασης συνήλθε χθες και απέρριψε, βέβαια, το να μπουν κριτήρια.

Εδώ θα ήθελα να κάνω μία παρένθεση και να σας πω ότι η συντριπτική πλειοψηφία των φοιτητών στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο είναι παιδιά που προέρχονται από τα λαϊκά στρώματα, παιδιά φτωχών λαϊκών οικογενειών, αυτών των οικογενειών που με την αντιλαϊκή πολιτική της η Κυβέρνηση έχει πλήξει στο χείριστο βαθμό. Υπάρχει ουσιαστικά θέμα επιβίωσης. Αν λάβουμε υπόψη ότι η Κέρκυρα είναι και από τις ακριβότερες περιοχές της χώρας, γιατί είναι μία τουριστική περιοχή, καταλαβαίνετε ότι ουσιαστικά εάν δεν υπάρχει στέγαση για τους φοιτητές, θα υπάρξει μεγάλο πρόβλημα.

Κοιτάξτε: Οι φοιτητές στην Κέρκυρα, στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο, αυτή τη στιγμή είναι περίπου τρεις χιλιάδες. Κι εσείς λέτε ότι περίπου πεντακόσιοι θα στεγαστούν. Ήδη υπάρχει το φαινόμενο να έχουν έρθει στην Κέρκυρα ελάχιστοι πρωτοετείς. Και υπάρχει ο ενδεχόμενος κίνδυνος, λόγω της ακρίβειας κι εφόσον δεν βρουν στέγη από το Πανεπιστήμιο, να μην προσέλθουν. Και υπάρχουν φοιτητές οι οποίοι πετιούνται έξω από τις εστίες, διότι εργάζονται και γι’ αυτό καθυστερούν ένα λογικό χρονικό διάστημα να πάρουν το πτυχίο τους.

Το 40% των φοιτητών της Κέρκυρας εργάζεται, κύριε Υπουργέ.

Για όλα αυτά εσείς μας δίνετε την απάντηση ότι υπάρχει μία σύγχρονη –μία υποτυπώδης λέω εγώ- εστία για εβδομήντα τέσσερα άτομα, τη στιγμή που στα ξενοδοχεία συστεγάζονται –γι’ αυτό και στην ερώτησή μας λέμε ότι δεν πληρούνται όροι υγιεινής και ασφάλειας- δύο και τρεις φοιτητές σε κάθε δωμάτιο.

Εμείς θεωρούμε ότι ο ελληνικός λαός δικαιούται μια σύγχρονη, υψηλής στάθμης, αποκλειστικά δημόσια παιδεία και μέσα σε αυτά τα πλαίσια βέβαια πρέπει να υπάρχουν και σύγχρονες φοιτητικές εστίες.

Η Κυβέρνηση με την αντιλαϊκή πολιτική οδηγεί μάζες του ελληνικού λαού κάτω από τα όρια της φτώχειας. Επομένως με τον ίδιο τρόπο αν δεν στηριχθούν οι φοιτητές, πάρα πολλοί θα αναγκαστούν να εγκαταλείψουν τις σπουδές τους. Ίσως να είναι αυτό το ζητούμενο, αυτό το οποίο επιδιώκετε εσείς: το πρώτο βήμα για τον «Καλλικράτη» στην εκπαίδευση, που λέτε. Όταν οι φοιτητές δεν θα μπορούν οικονομικά να ανταπεξέλθουν, μαζικά θα εγκαταλείψουν την εκπαίδευση. Το δεύτερο βήμα είναι να πείτε ότι τα Τμήματα του Ιονίου Πανεπιστημίου δεν έχουν φοιτητές και άρα, συμπτύσσονται ή κλείνουν.

Εμείς είμαστε διαμετρικά αντίθετοι. Ζητούμε -και μέσα από τους αγώνες θεωρώ ότι το φοιτητικό κίνημα θα το κατακτήσει- να υπάρχει πράγματι δωρεάν δημόσια παιδεία σε όλες τις βαθμίδες και βέβαια σύγχρονες φοιτητικές εστίες, στις οποίες οι φοιτητές όχι μόνο να μένουν, αλλά και να σιτίζονται, όπως επίσης ζητάμε να υπάρχει και δωρεάν μεταφορά των φοιτητών.

Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Ευχαριστούμε τον κ. Χαραλάμπους.

Ο Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Πανάρετος έχει το λόγο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Θα μου επιτρέψετε, κύριε Πρόεδρε, να ζητήσω από τον κ. Χαραλάμπους να μην μονοπωλεί εκείνος και το κόμμα του το ενδιαφέρον για τις χαμηλότερες κοινωνικές τάξεις.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ: Αποδείξτε το όμως, κύριε Υφυπουργέ! Κόψατε 30% από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Οι περικοπές ήταν σε όλα τα Πανεπιστήμια και δεν έγιναν στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο ειδικά.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ: Και λοιπόν; Ακόμα χειρότερα!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Επιτρέψτε μου, αν θέλετε.

Η χώρα περνάει μια δύσκολη περίοδο και περιμένει και από τα Πανεπιστήμια και από τα ΤΕΙ να συμβάλουν σε μια προσπάθεια εξορθολογισμού των δαπανών.

Η τοποθέτηση που κάνατε νομίζω ότι είναι υπερβολική και μου δημιουργεί μια εντύπωση συνωμοσιολογίας: Ισχυρίζεσθε ότι θέλουμε να φύγουν οι φοιτητές από το Πανεπιστήμιο, ώστε στη συνέχεια να κλείσουμε το Πανεπιστήμιο. Είναι μια υπερβολή, νομίζω, σε μια γενικότερη προσέγγιση που έχετε στο να θεωρείτε ότι οτιδήποτε κάνει η Κυβέρνηση είναι εναντίον των λαϊκών στρωμάτων και εσείς είστε οι αποκλειστικοί προστάτες των λαϊκών στρωμάτων.

Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις σας, απλώς θέλω να σας παρακαλέσω να μην αμφισβητείτε και εσείς τις δικές μας τις προθέσεις. Να μας κάνετε κριτική εκεί που νομίζετε ότι κάνουμε κάτι στραβό.

Έρχομαι στο συγκεκριμένο θέμα τώρα. Έχετε μια άποψη, την οποία την αποτυπώνετε και στην ερώτησή σας, όλοι οι φοιτητές να έχουν δωρεάν σίτιση και στέγαση. Μακάρι να μπορούσαμε. Αν μου πείτε μια χώρα στο κόσμο που παρέχει σε όλους τους φοιτητές, είτε είναι στα πρώτα χρόνια των σπουδών τους, είτε έχουν περάσει οκτώ ή δέκα ή δεκαπέντε χρόνια, είτε είναι από την Ελλάδα, είτε από το εξωτερικό, δωρεάν σίτιση και στέγαση θα είχε ενδιαφέρον να δούμε με βάση ποια οικονομική προσέγγιση το επιτυγχάνει.

Τι κάνουμε φέτος που νομίζω ότι είναι σωστό- και ελπίζω να βοηθήσετε σε αυτήν την κατεύθυνση. Δεν έχετε λόγο να μην βοηθήσετε. Λέμε ότι με αυτά που υπάρχουν –εσείς λέτε ότι είναι λιγότερα από όσα πρέπει, εμείς λέμε λίγα είναι, αλλά, εν πάση περιπτώσει, αυτά είναι- να γίνει ένας καλύτερος τρόπος επιλογής αυτών που μένουν στις εστίες. Να δούμε, δηλαδή, ποιος έχει πιο πολύ ανάγκη για να μείνει στις εστίες.

Δεν είναι δυνατόν για παράδειγμα, όπως θα το γνωρίζετε, να υπάρχουν άτομα –υπήρχαν, τα βρήκαμε, φάνηκε- τα οποία είναι στις εστίες δεκαοκτώ χρόνια. Έχουν το δωμάτιο της εστίας για δεκαοκτώ χρόνια.

Έρχομαι εγώ και σας λέω: Ένα παιδί μια πολύτεκνης οικογένειας, που η οικογένειά του έχει οικονομικό πρόβλημα και είναι πρωτοετής, δεν δικαιούται να διεκδικήσει την παραμονή στην εστία;

Δεν πρέπει, λοιπόν, να μπουν κάποια κριτήρια με βάση τα οποία αυτοί που πραγματικά έχουν ανάγκη ή περισσότερη ανάγκη –γιατί δεν είναι μόνο αυτοί που μπαίνουν στις εστίες- να διεκδικήσουν την παραμονή τους στις εστίες;

Γι’ αυτό το λόγο ένα πράγμα που λέμε φέτος είναι να μπουν κριτήρια και εγώ σας ζητώ, αν θέλετε, να συμβάλλετε και σεις σε αυτά τα κριτήρια. Εάν προτείνετε κριτήρια, τα οποία είναι καλύτερα από αυτά που χρησιμοποιούνται δεν έχουμε κανένα λόγο να διαφωνήσουμε και εσείς –και επιτρέψτε μου αυτή την αναφορά- δεν έχετε κανένα λόγο και ως κόμμα και ως ιδεολογία να μην υπάρχουν κριτήρια στις εστίες. Βοηθήστε μας, λοιπόν, να βελτιώσουμε αυτή την κατάσταση και με αυτά που είναι διαθέσιμα, θα έχουμε την καλύτερη δυνατή αξιοποίηση των εστιών, προς όφελος εκείνων που έχουν μεγαλύτερη ανάγκη.

Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Βύρων Πολύδωρας): Ευχαριστούμε, κύριε Υπουργέ.

]]> http://panaretos-opengov.eu/?feed=rss2&p=2890 0 http://panaretos-opengov.eu/?p=2389 http://panaretos-opengov.eu/?p=2389#comments Thu, 05 Aug 2010 17:41:23 +0000 http://www.panaretos-opengov.eu/?p=2389 Διαβάστε τη σχετική αναφορά και απάντηση.

Δεν θα καθυστερήσω πολύ. Απλώς ζήτησα το λόγο και σας ευχαριστώ που μου τον δώσατε, γιατί στην αρχή της συζήτησης αναφέρθηκαν μια σειρά από προβληματισμοί για δυσκολίες, που ενδεχομένως υπάρχουν, στην εφαρμογή της πρωτοβουλίας για δημοσιοποίηση όλων των αποφάσεων στο διαδίκτυο.

Επειδή είμαι ένας από αυτούς που από τις 8 Οκτωβρίου δημοσιοποιώ όλες τις αποφάσεις και όλες τις ενέργειες που έχουν την υπογραφή μου, θέλω να σας πω ότι οι δυσκολίες είναι πολύ λιγότερες από αυτές που αναφέρθηκαν προηγουμένως. Υπάρχει δυνατότητα –και έτσι κάνω εγώ στη σελίδα μου- όλες οι αποφάσεις να είναι προσβάσιμες με μηχανή αναζήτησης και να είναι αρχειοθετημένες με βάση ημερομηνία, θεματολογία και λέξεις κλειδιά. Ο πολίτης με εφαρμογή RSS, μπορεί να ενημερώνεται αμέσως μόλις αναρτάται μία νέα απόφαση. Μπορεί επίσης να διαλέγει για τί είδους αποφάσεις θέλει να ενημερώνεται και ακόμα να παίρνει ενημέρωση και στο κινητό του. Πέρα από αυτό, υπάρχει και μία άλλη, σημαντική κατά τη γνώμη μου δυνατότητα, η δυνατότητα για σχολιασμό από τους πολίτες αυτών των αποφάσεων και των πρωτοβουλιών.

Μέχρι σήμερα αυτή τη δυνατότητα την είχαν μόνο όσοι γνώριζαν τα στελέχη της διοίκησης ή όσοι είχαν δυνατότητα πρόσβασης σε εφημερίδες που δημοσίευαν τις επιστολές τους.

Για μία σειρά άλλων επιμέρους θεμάτων που αναφέρθηκαν, εγώ χαίρομαι γιατί θα δημοσιοποιούνται, όπως αντιλαμβάνομαι,  οι μισθοί και οι αμοιβές εν γένει, όλων όσων ασκούν δημόσιο λειτούργημα. Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί είναι προσωπικό δεδομένο η αμοιβή που παίρνει κάποιος από το κράτος, από το φορολογούμενο πολίτη. Γνωρίζετε ίσως ότι εγώ στη σελίδα μου έχω αναρτήσει όλες τις αμοιβές που έχω ως Υφυπουργός, εξωκοινοβουλευτικός, όπως και τις αμοιβές που είχα ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο.

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ: Κύριε Υπουργέ, μου επιτρέπετε να σας διακόψω για πέντε δευτερόλεπτα;

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Κύριε Ροντούλη, σας παρακαλώ. Μιλάει ο κύριος Υφυπουργός.

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ: Κυρία Πρόεδρε, επιτρέψτε μου να μιλήσω μόνο για πέντε δευτερόλεπτα.

Επιτρέψτε μου να επισημάνω ότι αυτό που λέτε είναι πάρα πολύ σημαντικό αλλά, η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων το αντιμάχεται. Λέει δηλαδή, το εξής: Όταν υπάρχει μία περίπτωση Κοινοβουλευτικού Ελέγχου παραδείγματος χάριν και λέμε εμείς «πείτε μας, πόσο αμείβονται οι τάδε υπάλληλοι ή τα τάδε μέλη του διοικητικού συμβουλίου», να μη δίδονται τα στοιχεία, γιατί δεν το επιτρέπει η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων. Άρα,  λοιπόν, πρέπει να βρεθεί μία λύση σε αυτό το πολύ σημαντικό και καίριας σημασίας ζήτημα που τίθεται αυτή τι στιγμή από εσάς.

Και επειδή το θέτετε -και έχετε το θάρρος να το θέσετε- ζητάμε από εσάς κύριε Υφυπουργέ, να γίνει ζήτημα στην Κυβέρνηση, προκειμένου να έχουμε μία υπεύθυνη Κυβερνητική πρωτοβουλία για να τελειώσουμε με τη διελκυστίνδα αυτή.

Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση):  Όταν έχουμε έλεγχο να το θέσετε το θέμα.

Κύριε Υπουργέ, παρακαλώ συνεχίστε.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Όπως αντιλαμβάνεστε και το γνωρίζετε, έχω τις απόψεις μου και αυτές τις διατυπώνω δημόσια.

ΑΣΤΕΡΙΟΣ ΡΟΝΤΟΥΛΗΣ:  Να τεθούν στην Κυβέρνηση!

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Θα προχωρήσω ένα βήμα παραπέρα.

Σε πολλές χώρες στο Εξωτερικό, οι αμοιβές για τις δημόσιες θέσεις είναι γνωστές πριν καταληφθούν από αυτούς που ενδιαφέρονται να τις καταλάβουν.

Μια και εσείς αναφερθήκατε και στη διαδικασία της ανοιχτής διακυβέρνησης και τη στελέχωση του κράτους, θα μου επιτρέψετε επίσης να πω ότι ούτε εγώ είμαι ικανοποιημένος από τον τρόπο που έχει εξελιχθεί  μέχρι τώρα η διαδικασία. Θα παρακαλούσα όμως, να αναγνωρίσετε ότι έγινε ένα μεγάλο βήμα, έγινε μία μεγάλη προσπάθεια.

Μέχρι πριν τη διαδικασία αυτή  δεν γνώριζε κανείς – ακόμη και οι υπουργοί της Κυβέρνησης- όλους τους φορείς που επόπτευαν. Οι Υπουργοί έβρισκαν πρόσωπα για να καλύψουν τις δημόσιες θέσεις, επειδή κάποιος ενδιαφερόμενος τους πλησίαζε και τους έλεγε: «Ξέρετε, έχετε και τον τάδε οργανισμό. Εγώ, είμαι κατάλληλος γι’ αυτόν τον οργανισμό.»

Σήμερα τουλάχιστον- υπάρχει αυτή η δημοσιοποίηση, υπάρχει αυτή η διαφάνεια και έχουν επιλεγεί και πρόσωπα τα οποία δεν ανήκουν στο χώρο του κυβερνώντος κόμματος. Μπορούν τα πράγματα να γίνουν καλύτερα και θα γίνουν καλύτερα. Είμαι βέβαιος. Γιατί σε κάθε νέο βήμα που γίνεται, υπάρχουν οι δυσκολίες, υπάρχει ένας τρόπος που λειτουργεί το Κράτος. Αυτός ο τρόπος δεν μπορεί να αλλάξει απλώς με το ότι λέμε πως γίνεται αυτή η αλλαγή και υπάρχει ανοιχτή διακυβέρνηση. Και το γεγονός ότι δημοσιοποιούνται τα βιογραφικά όσων καταλαμβάνουν θέση -όχι όλων το παραδέχομαι- και αυτό είναι κάτι. Γνωρίζει ο πολίτης, ποιος είναι αυτός που έχει πάρει τη δημόσια θέση.

Γυρίζοντας στην αρχική τοποθέτησή μου, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι το νομοσχέδιο αυτό και οι προβλέψεις του, ουσιαστικά αναφέρονται στην εκχώρηση εξουσίας από αυτούς που την ασκούν. Συνήθως, αυτή η εκχώρηση εξουσίας προκαλείται και επιζητείται από την Αντιπολίτευση και δικαίως. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, όμως έρχεται ο ίδιος ο ασκών την εξουσία, να την εκχωρήσει.

Αν θέλετε τη γνώμη μου, δεν πρόκειται για περιορισμό της εξουσίας. Πρόκειται για διεύρυνση, με την προϋπόθεση βέβαια ότι αυτός που την ασκεί, την ασκεί με χρηστό τρόπο.

Οι πυλώνες της Δημοκρατίας είναι η συμμετοχή, η διαφάνεια και η ενημέρωση. Αυτό νομίζω ότι θα επιτευχθεί με τη δημοσιοποίηση των αποφάσεων στο διαδίκτυο.

Είναι γνωστό ότι υπάρχει μία απογοήτευση των πολιτών για τη λειτουργία της πολιτικής στη χώρα μας. Επίσης είναι γνωστό ότι η αδιαφάνεια οδηγεί στη διαφθορά καθώς και στην αποξένωση του πολίτη από τα κοινά.

Τι επιτυγχάνεται λοιπόν με τη δημοσιοποίηση; Με τη δημοσιοποίηση επιτυγχάνεται η άμεση λογοδοσία, ο ευρύτερος έλεγχος της διοίκησης από τους πολίτες, ο οποίος από τα Μέσα Ενημέρωσης τουλάχιστον, επικεντρώνεται συνήθως σε θέματα ευρύτερου ενδιαφέροντος και όχι εξειδικευμένα που μπορεί να απασχολούν τον κάθε πολίτη ξεχωριστά.

Κλείνω σε τριάντα δευτερόλεπτα, κυρία Πρόεδρε.

Ένας δημόσιος λειτουργός δεν είναι παρά ένας πολίτης, που εντέλλεται από τους συμπολίτες του να φέρει σε πέρας μία δημόσια αποστολή. Στους συμπολίτες του λοιπόν, πρέπει να αναφέρεται και να ενημερώνει για την διαχείριση της εντολής αυτής και την άσκηση του λειτουργήματός του.

Η αμεσότητα, η ευκολία και η λειτουργικότητα που παρέχει το διαδίκτυο με μηδενικό σχεδόν κόστος, θα επιτρέψουν να δημιουργηθεί μία νέα σχέση αμεσότητας ανάμεσα στους πολίτες και τους δημόσιους λειτουργούς επί τη βάση της θεμελιώδους αυτής αρχής.

Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση):  Ευχαριστούμε τον κύριο Υπουργό. Πιστεύουμε, κύριε Υπουργέ, ότι αυτά τα τρία στοιχεία της ενημέρωσης, της διαφάνειας και της συμμετοχής θα τα διευρύνουμε -αυτή είναι η άποψη- για όλους τους πολίτες, γιατί όντως η δημοσιοποίηση είναι ψυχή της Δημοκρατίας.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακολουθεί η με αριθμό 940/15-6-2010 Επίκαιρη Ερώτηση του Βουλευτή του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος κ. Δημητρίου Κρεμαστινού προς την Υπουργό Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, σχετικά με τις πρυτανικές εκλογές στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών κ.λπ.

Αναλυτικά η ερώτηση του Βουλευτή κ. Κρεμαστινού έχει ως εξής:

«Στο αρχαιότερο και μεγαλύτερο σε αριθμό μελών πανεπιστήμιο της χώρας, δηλαδή το Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο, διεξήχθησαν προ ημερών πρυτανικές εκλογές, οι οποίες δεν έληξαν με το πέρας της ημέρας, δεδομένου ότι από ορισμένες σχολές εκλάπησαν οι κάλπες. Οι υπόλοιπες κάλπες παρέμειναν κλειστές. Η εκλογή -μόνο για τις κλαπείσες κάλπες- επαναλήφθηκε την επομένη και εξήχθησαν συνολικά αποτελέσματα.

Το θέμα δεν τίθεται για τη συγκεκριμένη εκλογή, αλλά για τον ισχύοντα νόμο, ο οποίος δεν διασφαλίζει εκλογή πρυτανικών αρχών, ανάλογη με οποιουδήποτε πανεπιστημίου της υφηλίου. Κι αυτό γιατί οποιοσδήποτε Πρύτανης οποιουδήποτε ελληνικού πανεπιστημίου, που εκλέγεται με τον ισχύοντα νόμο της συναλλαγής, δεν είναι δυνατόν να διαθέτει το απαιτούμενο κύρος.

Το συμβάν αυτό απεικονίζει δραματικά το τι συμβαίνει σήμερα, δυστυχώς, σε όλα τα πανεπιστήμια της χώρας. Λαμβανομένου, μάλιστα, υπ’ όψιν ότι μέχρι σήμερα άλλοι πρυτάνεις έχουν κακοποιηθεί και δαρεί, άλλοι έχουν καταδικαστεί για εγκληματικές πράξεις, ενώ για άλλους εκκρεμούν κατηγορίες για εγκληματικές πράξεις, ασφαλώς αντιλαμβάνεσθε ότι το πρόβλημα της Ανώτατης παιδείας είναι πάρα πολύ βαθύ και χρειάζεται άμεση επίλυση με θεσμικές μεταβολές.

Ερωτάται η κ. Υπουργός:

Πώς σκέπτεται να αντιμετωπίσει το τεράστιο αυτό θέμα, γιατί χωρίς την εύρυθμη λειτουργία των Α.Ε.Ι., τα οποία ουσιαστικά παράγουν τα στελέχη της βασικής και της μέσης παιδείας, το όλο οικοδόμημα της παιδείας καταρρέει;»

Ο κ. Ιωάννης Πανάρετος, Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, θα απαντήσει στη  ερώτηση του κ. Κρεμαστινού.

Ορίστε, κύριε Υφυπουργέ, έχετε το λόγο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων):

υχαριστώ, κύριε Πρόεδρε.

Η ερώτηση του κ. Κρεμαστινού θέτει ένα από τα προβλήματα που υφίστανται σήμερα, σχετικά με τη λειτουργία των πανεπιστημίων. Και αυτό το πρόβλημα είναι η διοίκηση των Πανεπιστημίων και οπωσδήποτε, ο τρόπος επιλογής της διοίκησης και οι αρμοδιότητες και οι ευθύνες της διοίκησης.

Νομίζω, όμως, ότι αν δεν δούμε γιατί οι προσπάθειες που έχουν γίνει στο παρελθόν για να βελτιωθεί η λειτουργία της διοίκησης του πανεπιστημίου έχουν αποτύχει, δεν θα είναι εφικτό να προχωρήσουμε σε μία ρύθμιση, η οποία θα είναι αποτελεσματική.

Στο παρελθόν έχουν γίνει πολλές προσπάθειες για λύσεις και έχουν γίνει προτάσεις (όπως και τώρα) π.χ. για αλλαγή των θητειών των πρυτάνεων και για τον τρόπο συμμετοχής των διαφόρων ομάδων που αποτελούν το πανεπιστήμιο στις εκλογές των πρυτάνεων. Η αποτυχία όλων αυτών των προσπαθειών και των προτάσεων οφείλεται, κατά την γνώμη μου, στο ότι όλες ήταν εσωστρεφείς. Αντιμετώπιζαν το πρόβλημα ως ένα πρόβλημα που αφορούσε μόνο το πανεπιστήμιο. Το πανεπιστήμιο όμως και η λειτουργία του αφορούν και την κοινωνία.

Πιστεύω ότι θα πρέπει πλέον να δούμε τι γίνεται διεθνώς: δηλαδή, να δούμε πώς έχουν αντιμετωπίσει το πρόβλημα της διοίκησης τα πανεπιστήμια στο εξωτερικό.

Σήμερα, η πραγματικότητα διεθνώς είναι η εξής. Υπάρχουν δύο προσεγγίσεις στον τρόπο λειτουργίας των πανεπιστημίων. Η μια προσέγγιση είναι αυτή της πλήρους αυτοτέλειας, όπου το πανεπιστήμιο λειτουργεί και πράττει αυτό που θεωρεί σωστό, όσον αφορά τα ακαδημαϊκά θέματα. Η άλλη προσέγγιση, που είναι περισσότερο ευρωπαϊκή, είναι αυτή του κρατικού ελέγχου, δεδομένου ότι και το μεγαλύτερο μέρος της χρηματοδότησης προέρχεται από το κράτος.

Είναι φανερό ότι τα πανεπιστήμια εκείνα που έχουν πετύχει και που θεωρούνται σήμερα ως αποτελεσματικά, είναι εκείνα που λειτουργούν με το καθεστώς της  πλήρους αυτοτέλειας. Αυτό που θα πρέπει να δούμε, όμως, είναι πώς το κράτος θα έχει έναν αποτελεσματικό τρόπο ελέγχου στη λειτουργία των πανεπιστημίων, στην περίπτωση που ουσιαστικά χρηματοδοτεί σχεδόν αποκλειστικά τα πανεπιστήμια, όπως γίνεται στην Ελλάδα. Μέχρι σήμερα αυτό δεν το έχουμε καταφέρει.

Στη δευτερολογία μου θα διατυπώσω κάποιες σκέψεις, για το πώς πιστεύουμε ότι μπορεί να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα.

Ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ο Βουλευτής Δωδεκανήσου του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος κ. Δημήτριος Κρεμαστινός έχει το λόγο.

ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΡΕΜΑΣΤΙΝΟΣ: Ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε.

Κύριε Υφυπουργέ, γνωρίζω τις απόψεις σας πάνω στο θέμα, όπως γνωρίζω και τις απόψεις του Πρωθυπουργού, ο οποίος επιθυμεί την ταχύτερη εξέλιξη πάνω στο θέμα αυτό. Και στόχος, πραγματικά, της ερωτήσεώς μου είναι αυτός, δηλαδή να βοηθήσω από την πλευρά τη δική μου την επιτάχυνση των εξελίξεων.

Διότι η προϊούσα, θα έλεγα, προοδευτική υποβάθμιση -για να μην πω τη λέξη «σήψη»- στα πανεπιστήμια, εκείνο το οποίο θα μας διασφαλίσει θα είναι κάτι ανάλογο με την οικονομία. Και η μεν οικονομία μπορεί να αναταχθεί, η παιδεία όμως, αν οδηγηθεί σε τέτοιο αδιέξοδο, τότε προοιωνίζει πολύ κακά γεγονότα όχι μόνο για τη χώρα, αλλά και για το έθνος.

Έχω πάρει θέση πάνω σε αυτά τα θέματα δημόσια, από άλλες θέσεις -από την ακαδημαϊκή μου θέση- και έχω υποστηρίξει ότι ένας διάλογος, όπως γίνεται μέχρι σήμερα, οδηγεί στις ίδιες θέσεις που τις ξέρουμε όλοι, των συνδικαλιστών, των καθηγητών, των εργαζομένων στα πανεπιστήμια. Ο διάλογος που πρέπει να γίνει, θα πρέπει να είναι με συγκεκριμένο θέμα.

Ποιο πρότυπο πανεπιστημιακό θέλουμε από τα πέντε, από τα δέκα πανεπιστήμια που υπάρχουν σήμερα στον κόσμο και εννοώ τα καλύτερα πανεπιστήμια, σύμφωνα με την κατάταξη της UNESCO; Πρέπει όλοι να καταθέσουν απόψεις πάνω σε αυτό και αυτό πρέπει να ακολουθήσουμε. Εγώ δεν λέω η Κυβέρνηση να ακολουθήσει το πρώτο πανεπιστήμιο που, αν θέλετε, απευθύνεται σε άλλη χώρα, με άλλα οικονομικά και με άλλα standards, αλλά να ακολουθήσει το πέμπτο, το έκτο, το δέκατο. Αυτή τη στιγμή τα πανεπιστήμιά μας δεν έχουν πρότυπο και αυτός είναι ο μεγάλος προβληματισμός.

Εάν οδηγηθεί σε αδιέξοδο ένας τέτοιος διάλογος, έχω την εντύπωση ότι πρέπει κάποια στιγμή να μιλήσει και ο λαός, εάν χρειαστεί. Εννοώ, δηλαδή, να γίνει δημοψήφισμα, που πιστεύω ότι δεν θα χρειαστεί, αν το χειριστεί σωστά η Κυβέρνηση. Μόνο τότε μπορεί να έχουμε κάποιο μέλλον για τα πανεπιστήμια, για την παιδεία. Διαφορετικά, τα πράγματα –όπως λέω και στην ερώτησή μου- εξελίσσονται δραματικά.

Πώς θα μπορούσε κάποιος να πει ότι θα είχαμε ένα πανεπιστήμιο και θα μπορούσαμε να φέρουμε πίσω τους φοιτητές μας, που βρίσκονται στο εξωτερικό; Να υιοθετήσουμε ένα διεθνές, δίφωνο πανεπιστήμιο, όπως έχουν υιοθετήσει όλες οι άλλες χώρες της Ευρώπης και να προσελκύσουμε και φοιτητές από τα άλλα κράτη της Μέσης Ανατολής ή τις Αραβικές χώρες που πηγαίνουν στην Αγγλία. Ένα δημόσιο πανεπιστήμιο –για να μην παρεξηγηθώ, γιατί εύκολα δημιουργούνται διάφορες άλλες θέσεις- που να λειτουργεί όμως ,με αρχές, όπως λειτουργούν τα άλλα πανεπιστήμια της Ευρώπης ή και ορισμένα της Αμερικής.

Κύριε Πρόεδρε, δεν θα ζητήσω παραπάνω χρόνο, αλλά θα ήθελα να παρακαλέσω τον κ. Πανάρετο αν θα μπορούσε να μας πει τι περίπου σκέφτεται αυτή τη στιγμή η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας όσον αφορά το συγκεκριμένο νόμο για την ανώτατη παιδεία που θέλει να φέρει στη Βουλή.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ (Γρηγόριος Νιώτης): Ο κ. Ιωάννης Πανάρετος, Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, έχει το λόγο για να δευτερολογήσει.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων):

Ευχαριστώ τον κ. Κρεμαστινό για τις απόψεις και τις σκέψεις που διατύπωσε. Είχα την τύχη να ξέρω τις απόψεις του ως Υπουργού Υγείας και ότι πάντα συμφωνούσε με την άποψη ότι πρέπει κανείς να μην μένει κλειστός και περιχαρακωμένος στην εσωτερικότητα της λειτουργίας, είτε της υγείας παλιότερα, είτε της παιδείας τώρα, αλλά να προσπαθήσει να αντλήσει πρότυπα ή να μάθει από  διεθνείς πρακτικές οι οποίες είναι αποτελεσματικές.

Αναφέρθηκα στη διοίκηση. Η διοίκηση είναι ένα ουσιαστικό κομμάτι του πανεπιστημίου. Έχει αποδειχθεί ακόμα και σε χώρες όπως η δική μας -όπου η χρηματοδότηση είναι σχεδόν αποκλειστικά κρατική- ότι η διοίκηση η οποία γίνεται αποκλειστικά εσωτερικά από το πανεπιστήμιο έχει αποτύχει και έχει αποτύχει γιατί; Διότι είναι φυσικό αυτοί που ασκούν τη διοίκηση να έχουν αναφορά μόνο σ’ αυτούς που τους εκλέγουν. Ο ευρύτερος προβληματισμός της κοινωνίας και ο τρόπος με τον οποίο το πανεπιστήμιο έχει την ευθύνη και την υποχρέωση να λογοδοτεί στην κοινωνία δεν είναι μέρος της σημερινής λειτουργίας του πανεπιστημίου.

Ας μιλήσουμε για τα περιφερειακά πανεπιστήμια. Η σχέση των περιφερειακών πανεπιστημίων με την περιφερειακή ανάπτυξη δεν υφίσταται, γιατί δεν υπάρχει το κίνητρο εκείνο που θα κάνει τα πανεπιστήμια να έλθουν σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς. Αυτή λοιπόν είναι η μία διάσταση, το πώς θα υπάρχει μία διαφορετική μορφή διοίκησης του πανεπιστημίου, όσον αφορά τις στρατηγικές επιλογές του, που δεν θα είναι πλέον η εποπτεία που κάνει το Υπουργείο Παιδείας, αλλά θα έχει άμεση συμμετοχή η κοινωνία σ’ αυτό.

Το δεύτερο αφορά την εσωτερική λειτουργία του πανεπιστημίου. Η μέχρι σήμερα πρακτική τι δείχνει; Για παράδειγμα, όλα τα πανεπιστήμια θέλουν και άλλα τμήματα, όλα τα πανεπιστήμια ζητούν και άλλους διδάσκοντες. Δεν υπάρχει το κίνητρο για να αντιληφθεί ένα πανεπιστήμιο, ή μάλλον όχι για να αντιληφθεί γιατί το γνωρίζει, αλλά για να μην πιέζει για νέους διδάσκοντες ή για νέα τμήματα. Ειδικά σήμερα όπου η διεπιστημονικότητα έχει αντικαταστήσει διεθνώς την άκρα εξειδίκευση, είναι καιρός πια να ξεφύγουμε από τη λογική των τμημάτων, να μιλήσουμε για μία εσωτερική λειτουργία με ευρύτερες διαστάσεις, όπως είναι για παράδειγμα η σχολή και επίσης να μιλήσουμε για προγράμματα σπουδών και όχι για τμήματα.

Τέλος, μία άλλη πλευρά που έχει μεγάλη σημασία είναι πώς οι εκλογές των καθηγητών θα ξεφύγουν από το να είναι μία εσωτερική διαδικασία, γιατί η διεύρυνση των εκλεκτορικών σωμάτων με την απλή προσθήκη καθηγητών από άλλα πανεπιστήμια επίσης δεν έχει λύσει το πρόβλημα. Κάναμε ένα μικρό βήμα στον τελευταίο νόμο όπου επιτρέψαμε τη συμμετοχή Ελλήνων από το εξωτερικό στα εκλεκτορικά σώματα. Αυτή τη στιγμή επιτρέψαμε τη συμμετοχή αυτή , αλλά θα προσπαθήσουμε να δώσουμε και κίνητρα ώστε πράγματι να αλλάξει αυτή η εσωστρέφεια και να διευρυνθεί η προσέγγιση εκείνη που λέει ότι το πανεπιστήμιο δεν μπορεί να κινείται μόνο εσωτερικά στην Ελλάδα.

Όπως έχει πει και η Υπουργός, πιστεύω ότι μέχρι το τέλος του μήνα θα δώσουμε το γενικότερο πλαίσιο των κατευθύνσεων προς τις οποίες βλέπουμε για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, προσθέτοντας και ένα ακόμα σημείο αναφορικά με τις παρατηρήσεις σας, ότι δηλαδή δεν πιστεύουμε στην προσέγγιση ότι ξεκινάμε ένα διάλογο από μηδενική βάση και ο καθένας λέει τις απόψεις του. Θα έχουμε απόψεις και θα τις καταθέσουμε, όπως είπατε. Επανειλημμένα και ο Πρωθυπουργός έχει διατυπώσει θέσεις για το πώς βλέπει το πανεπιστήμιο και ο διάλογος θα γίνει, αλλά θα προχωρήσουμε οπωσδήποτε στις αναγκαίες εκείνες αλλαγές χωρίς υποχωρήσεις για να αλλάξει η εικόνα του ελληνικού πανεπιστημίου.

Σας ευχαριστώ.

Η ερώτηση του κ. Χρυσανθακόπουλου έχει ως εξής:
«Μετά την απάλειψη του όρου «εθνικής» από το Υπουργείο Παιδείας, την μονομερή από την Ελλάδα παραποίηση της ιστορικής αλήθειας δια της αποσιώπησης, την καλλιέργεια του αφελληνιστικού κοσμοπολιτισμού ως ιδεολογία, την αποδοχή του δικαιώματος κάθε λαθρομετανάστη να μάθει τη δική του γλώσσα και ιστορία με δικά μας έξοδα, ήλθε και η επιλογή του θέματος με τον τίτλο «Στου Κεμάλ το σπίτι» στις πανελλήνιες εξετάσεις της Γ΄Λυκείου. Οι ΄Ελληνες Πόντιοι και Μικρασιάτες καταδίκασαν με ανακοινώσεις και ομιλίες σε εκδηλώσεις των συλλόγων τους, απερίφραστα τη χρονολογική και προκλητική σύμπτωση αναφοράς στο ρατσιστή γενοκτόνο Κεμάλ.
Ερωτάται η, κυρία Υπουργός:
1. Πώς κατέληξε το Υπουργείο Παιδείας σε αυτή την απαράδεκτη επιλογή με τον έντονα συμβολικό χαρακτήρα;
2. Τον επόμενο χρόνο θα έχουνε πανελλήνιες εξετάσεις για την τριτοβάθμια εκπαίδευση ή θα τις ονομάσετε απλά μαθητικές;»

Στον ερωτώντα Βουλευτή του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού, κ. Αλέξανδρο Χρυσανθακόπουλο, θα απαντήσει ο Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Ιωάννης Πανάρετος.
Ορίστε κύριε Υφυπουργέ.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Ευχαριστώ κυρία Πρόεδρε.
Θεωρώ λάθος κύριε Χρυσανθακόπουλε να δημιουργείται η εντύπωση ή να προκαλείται η εντύπωση ότι προσπαθείτε να δημιουργήσετε ένα θέμα στις πανελλήνιες εξετάσεις, ένα θεσμό που ξέρετε πόσο αδιάβλητος είναι και που ειδικά φέτος έχει χαρακτηρισθεί η όλη διαδικασία ως ίσως η καλύτερη που έχει γίνει τα τελευταία δέκα χρόνια τουλάχιστον.
Στο ερώτημα που θέτετε θα μπορούσα να σας δώσω την απάντηση της υπηρεσίας, την τυπική απάντηση που λέει ότι: Απαντώντας στο ερώτημα που κατατέθηκε στη Βουλή, σας γνωρίζουμε ότι σύμφωνα με το άρθρο 13 του Προεδρικού Διατάγματος 60/2008 η επιλογή και η τελική διαμόρφωση των θεμάτων των πανελληνίων εξετάσεων αποτελεί αποκλειστικά έργο της κεντρικής επιτροπής εξετάσεων και ουδεμία παρέμβαση είναι επιτρεπτή.

Συμβαίνει φέτος να είναι η τρίτη φορά, η τρίτη περίοδος στα τελευταία είκοσι χρόνια που είχα την ευθύνη της διεξαγωγής των εξετάσεων. Ποτέ δεν υπέδειξα και ποτέ δεν απέρριψα θέμα που η επιτροπή είχε επιλέξει. Δεν είχα ούτε το δικαίωμα και ούτε θα το έκανα ποτέ.
Η επιτροπή είναι, θα πρέπει να είναι, ελεύθερη να επιλέγει θέματα με βάση μία σειρά από κριτήρια. Είναι λάθος οι εξετάσεις και οι επιλογές της κεντρικής επιτροπής να γίνονται στόχος πολιτικών αντιδικιών.
Ο στόχος της εξέτασης στις πανελλήνιες εξετάσεις είναι διττός. Είναι διαγνωστικός και διαγωνιστικός. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, θα πρέπει τα θέματα που τίθενται να έχουν την καλύτερη δυνατή διατύπωση ώστε και οι βαθμολογίες να έχουν μία σωστή διασπορά.
Έρχομαι όμως στο συγκεκριμένο μάθημα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας. Γνωρίζετε, ότι για το μάθημα αυτό οι επιλογές ήταν δώδεκα; Αριθμητικά ήταν δώδεκα. Τις επιλογές αυτές δεν τις καθόρισε η παρούσα ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο στις 26/5/2009, το τμήμα Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης του Ινστιτούτου, επέλεξε τα θέματα και τα αντικείμενα που θα μπορούσαν να εξεταστούν. Είναι τριάντα τα μέλη του τμήματος αυτού που έκαναν την επιλογή και τα τριάντα αυτά μέλη ομόφωνα, επέλεξαν τα δώδεκα αυτά αντικείμενα.
Πρόεδρος και Αντιπρόεδρος, όπως ξέρετε, το 2009 ήταν στελέχη που είχαν ορισθεί από τη Νέα Δημοκρατία .

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Το ίδιο πράγμα είναι.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Δεν το λέω αυτό για να κάνω πολιτική κριτική στην προηγούμενη Κυβέρνηση. Και εκείνα τα στελέχη του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου και τα στελέχη που είναι σήμερα στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο, έχουν ως κύριο μέλημα πώς θα γίνουν σωστά οι διαδικασίες των εξετάσεων.
Κλείνοντας θα ήθελα να σας πω, διαβάσατε το κείμενο; Ποιο σημείο θίγει εθνικές ή πατριωτικές ανησυχίες;
Σας ευχαριστώ.

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Μάλλον εσείς δεν το διαβάσατε.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Ευχαριστούμε κύριε Υπουργέ.
Το λόγο έχει ο ερωτών Βουλευτής κ. Αλέξανδρος Χρυσανθακόπουλος.
Παρακαλώ κύριε συνάδελφε.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Εκτιμώ τον κύριο Υπουργό, ο οποίος έχει σαφέστατα μία υπηρεσιακή αντίληψη του ζητήματος και μία τεχνική προσέγγιση, ως μη κοινοβουλευτικός και σαφέστατα τον διαχωρίζω από την πολιτική ηγεσία που αυτή τη στιγμή -και είναι λυπηρό- συμπίπτει η συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ με την επίκαιρη ερώτησή μου.
Και παρακαλώ, αγαπητή κυρία Πρόεδρε, όλα τα μέλη του Ελληνικού Κοινοβουλίου, που χωρίς άδεια από το Ελληνικό Κοινοβούλιο θα παραστούν στη συνεδρίαση της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, να καλεστούν στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, να μας εξηγήσουν -παραβαίνοντας τον όρκο τους που δίνουν σ’ αυτήν την παγκόσμια συνάντηση, που τους απαγορεύει να αναφέρουν τι συζήτησαν- τι μάθημα τους έκανε ο Σόρος, ο Μπρεζίνσκι, ο Ροκφέλερ, ο Κίσιντζερ και όλοι αυτοί οι συμμαρτυρούντες.

Να μας πουν ποιες ήταν οι νέες οδηγίες, το νέο πλαίσιο της παγκόσμιας πολυπολιτισμικής κοινωνίας της Βαβυλωνίας, της επιβολής της αγγλικής γλώσσας ως επικυρίαρχης των δευτερευόντων γλωσσών και μάλιστα ως επίσημη των κρατών -για να μην μεταφράζονται οι επιμέρους- και να δούμε και το περιεχόμενο των μαθημάτων.
Φυσικά, αυτά που είπε ο κύριος Υπουργός, έχουν αλήθεια. Όταν ο κ. Βερεμής είναι και αυτός στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ -Βερεμής, Ιερεμίας είναι άλλο θέμα αυτό- επόμενο είναι αυτούς που διορίζει από κάτω να είναι όλοι στις ΜΗΚΥΟ, οι οποίες έχουν την ίδια αντίληψη και πρέπει να προωθήσουν αυτήν ακριβώς τη μη ταυτότητα την εθνική. Διότι, όπως βλέπετε και οι σημερινές εξετάσεις, δεν ήταν πανελλήνιες, όπως ρωτάω. Δεν απαντήθηκε αυτό από τον Υπουργό. Τις αποκαλούν -γιατί έχω το e-mail που έστειλε η επιτροπή- απολυτήριες εξετάσεις. Δεν λέει πανελλήνιες. Έφυγε το πανελλήνιο, όπως έφυγε και το εθνικό.
Έτσι, λοιπόν, εγώ φεύγω από το τεχνικό μέρος του ζητήματος. Οι δώδεκα που διορίστηκαν σαφώς είναι του ιδίου θηράματος. Σκεφτείτε μάλιστα ότι μερικοί από αυτούς κάθονται σε κάποια Ινστιτούτα, που έχει φτιάξει η ΟΛΜΕ με ακριβώς αυτή τη γραμμή, του ανθελληνισμού. Δεν θα πω ονόματα γιατί δεν είναι το θέμα να προσωποποιήσω. Βέβαια, αυτοί που διορίστηκαν αυτά επέλεξαν, γιατί γι’ αυτό επελέγησαν και προς αυτή την κατεύθυνση καθοδηγούνται.
Κανένας δεν τα βάζει με αυτούς που διορίζει, όταν κάνουν τη σωστή επιλογή. Δεν τους μέμφεται. Αλλά βλέπετε ότι είναι προκλητική η σύμπτωση, 19 Μαΐου, παρουσία Ερντογάν, «στου Κεμάλ το σπίτι» – και γράφει μέσα το κείμενο, όπως δόθηκε και στους μαθητές για να ξέρουν ότι ήταν το προξενείο, αλλού γεννήθηκε βέβαια ο Κεμάλ, έτσι; – πηγαίνει μια μαυροφορεμένη και κλαίει. Ξέρετε, τα δάκρυα αν δεν πέσουν πάνω στην κόλλα εικοσιπέντε μόρια είναι. Μετά πρέπει να γίνει συγκριτική αποτίμηση των ζημιών που έγιναν στην εβραϊκή συνοικία, γιατί είναι και αυτό το θέμα, απογραφή ζημιών, άλλο κείμενο πάλι του κυρίου Ιωάννου, που θα πρέπει να θυμηθούν οι Έλληνες τον πολυπολιτισμό.
Η ερώτηση, όμως η δικιά μου, δεν είναι του Αλέξανδρου Χρυσανθακόπουλου. Είναι η ερώτηση που απεύθυναν και απευθύνουν 1.500.000 Έλληνες πρόσφυγες από την Κύπρο την κατεχόμενη, ξεριζωμένοι από τον Πόντο, από την Ιωνία, από την Καππαδοκία, από όλη την Μικρά Ασία. Αυτοί οι άνθρωποι την ημέρα εκείνη είδαν ότι το ζητούμενο ήταν να περιγραφεί μια κλαίουσα μαυροφορεμένη που πήγαινε και τώρα πια δεν πάει και πρέπει να απαντήσει ο μαθητής γιατί δεν πάει. Ξέρετε πόσος οδυρμός!
Αντί να μάθουν τα παιδιά μας πραγματικά την ελληνική ιστορία, προβάλετε ο μεγαλύτερος σφαγέας του ελληνισμού και άλλων λαών, ο θηριώδης Κεμάλ -του οποίου καταθέσαμε εμείς στεφάνι, αλλά ο κ. Ερντογάν δεν καταδέχτηκε να καταθέσει στεφάνι στο μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη- προβάλετε ως μάθημα αυτή η ηθική παιδαγωγική, την οποία επιβάλετε στην ελληνική νεολαία και τη βαθμολογείτε. Και το παιδάκι που άκουσε τις ιστορίες από τον παππού του για το τι ακριβώς συνέβη στη Μικρά Ασία από τον Κεμάλ, καλείται τώρα να τον κάνει Άγιο, να περιγράψει το σπίτι του.
(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Ολοκληρώστε, παρακαλώ.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Καταλαβαίνετε ότι εκείνο που λείπει στην απάντηση σας είναι η συγγνώμη. Τη συγγνώμη αν δεν πείτε, με συγχωρείτε πολύ, κύριε Υπουργέ, θα είστε και εσείς συμμαρτυρών της υπόλοιπης ομάδας της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, που σας υπόσχομαι ότι σε λίγες μέρες θα κληθεί στο Ελληνικό Κοινοβούλιο να απολογηθεί για αυτή την ανθελληνική γραμμή την οποία εφαρμόζει.
Σας ευχαριστώ.
(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού)

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Παρακαλώ, κύριε Υπουργέ, έχετε το λόγο για να απαντήσετε.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Κυρία Πρόεδρε, επειδή είστε πολλές φορές στην Έδρα, ξέρετε ότι ποτέ δεν έχω ξεπεράσει το χρόνο που μου δίνετε. Θα παρακαλούσα να μου επιτρέψετε να μιλήσω λίγο παραπάνω στην απάντηση μου.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Βεβαίως.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Πιστεύω ότι έχω υποχρέωση να εξηγήσω μια σειρά από θέματα που δεν αναφέρονται σε μια υποστήριξη πολιτικής θέσης, αλλά αναφέρονται στην ανάγκη να σεβόμαστε εκπαιδευτικές διαδικασίες και τα πρόσωπα που συμμετέχουν στις εκπαιδευτικές διαδικασίες. Υπάρχουν πολλοί τομείς, στους οποίους μπορούμε να έχουμε πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση.
Είναι νομίζω φανερό ότι από τα σχόλια που έκανα μέχρι τώρα, οι Πανελλήνιες Εξετάσεις δεν πρέπει να είναι ένας από αυτούς τους χώρους.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Απολυτήριες είναι.

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Απολυτήριες είναι.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Θα σας παρακαλέσω, κύριοι συνάδελφοι, να μη διακόπτετε τον Υπουργό, ο οποίος σας άκουσε με πολύ μεγάλη προσοχή.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Στα προφορικά άριστα, στα γραπτά μηδέν.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Μη χρησιμοποιείτε τώρα δύο λέξεις απολυτήριες και πανελλήνιες, γιατί θα σας πω ότι η ίδια εξέταση χρησιμοποιείται και για την απόλυση και για την εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Επομένως, οι δύο όροι αυτοί, πανελλήνιες και απολυτήριες, έχουν και οι δύο τη σημασία τους και έχουν και οι δύο την αντιστοίχιση τους με την διαδικασία των εξετάσεων.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ:…(Δεν ακούστηκε)

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Θα σας παρακαλέσω, να αποκλίνετε από αυτήν την ιδεολογική και πολιτική αντιπαράθεση, όχι το χώρο της Παιδείας γενικά, αλλά ειδικά το χώρο των Πανελληνίων Εξετάσεων. Γιατί ξέρετε τι θα γίνει; Θα φτάσουμε στο τέλος να μη βρίσκουμε ανθρώπους να συμμετάσχουν στην Επιτροπή των Πανελληνίων Εξετάσεων.

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Εάν είναι τέτοιοι, μακάρι να μην έρθουν.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Αυτοί οι άνθρωποι έρχονται και κλείνονται μέσα σε μια αίθουσα, από το βράδυ μέχρι το πρωί, χωρίς καμία επικοινωνία με τον έξω κόσμο, προσπαθώντας να επιλέξουν τα καλύτερα θέματα μέσα από αυτά που το σχολικό βιβλίο, το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο τους επιτρέπει να το κάνουν.
Δεν μπορώ να αντιληφθώ πώς μπορέσατε να αναγνώσετε μέσα σε αυτό το κείμενο, σημεία που θίγουν εθνικές ή πατριωτικές ανησυχίες, παίρνοντας μόνο τον τίτλο που έχει ένα χωροταξικό προσδιορισμό. Δίνετε νομίζω ακραίες ερμηνείες που εκ των προτέρων μεροληπτούν στο να ανακαλύψουν ένα στοχευμένο συμπέρασμα.
Φοβάμαι ότι το ίδιο έκανε και ο Κοινοβουλευτικός σας Εκπρόσωπος την ημέρα των εξετάσεων. Διότι, αν θυμάμαι καλά, όταν έθεσε εδώ στη Βουλή το θέμα αυτό για τις εξετάσεις δεν ήταν γνωστό καν το κείμενο, απλώς ήταν γνωστός ο τίτλος τους θέματος.

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Ήταν γνωστό το κείμενο.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Μόλις κατατέθηκε στους μαθητές, το πήραμε.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Θέλω να γενικεύσω την τοποθέτηση που κάνω σήμερα γιατί φοβάμαι ότι έχετε υιοθετήσει – αν μου επιτρέπετε- πρακτικές ενός ανθρώπου που έχω ακούσει επανειλημμένως και από τον Πρόεδρο σας και από το Κόμμα σας να του κάνετε έντονη κριτική, του Τζωρτζ Μπους, ο οποίος έχει τη λογική «άσπρο-μαύρο» ή «έτσι ή αλλιώς» ή «μαζί μας ή αντίθετα από εμάς» ή «εθνικός ή αντεθνικός».

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Ο Κεμάλ τι είναι;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Πρέπει να σας πω ότι αντιλαμβάνομαι ότι αυτή η τακτική είναι πολλές φορές επιτυχής, γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να δώσει κανείς ένα απλοϊκό δίλλημα, από το να υποστηρίξει μια συνολική άποψη για τον τρόπο που γίνονται οι διαδικασίες.
Σας είπα για το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο. Μπορώ να καταθέσω στα Πρακτικά το Πρακτικό του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου του 2009 που εξηγεί γατί επελέγησαν τα 12 αυτά θέματα.
(Στο σημείο αυτό ο Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων κ. Ιωάννης Πανάρετος καταθέτει στα Πρακτικά προαναφερθέντα έγγραφα, τα οποία βρίσκονται στο αρχείο του Τμήματος Γραμματείας της Διεύθυνσης Στενογραφίας και Πρακτικών της Βουλής)
(Θόρυβος στην Αίθουσα-διαμαρτυρίες από την πτέρυγα του ΛΑΟΣ)

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Βλέπετε ότι και πάλι, νομίζω με ένα φανατισμό, δημιουργείτε εντυπώσεις.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Συγγνώμη θα πείτε;

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Επιτρέψτε μου, ο κύριος Βερέμης, δεν έχει καμία σχέση με το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Είναι επικεφαλής.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Δεν είναι επικεφαλής. Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο είναι άλλο όργανο από το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: Είναι εκτελεστικό όργανο.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Αν νομίζετε ότι χωρίς την άδεια του Προεδρείου μπορείτε να κάνετε διάλογο, κύριε Χρυσανθακόπουλε…
Κύριε Υπουργέ, ολοκληρώνετε. Σας έχω δώσει πεντέμισι λεπτά.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Επιτρέψτε μου να διατυπώσω συνολικά την άποψη μου και στη συνέχεια, όποτε θέλετε, μπορείτε να διατύπωσε οποιεσδήποτε άλλες απόψεις.
Ο τρόπος που θέσατε αυτόν τον προβληματισμό και αυτήν την ανησυχία πώς θα μπορούσε να εξηγηθεί; Αυτό που είπατε εσείς εγώ θα το πάω σε ένα διαφορετικό πλαίσιο, ότι υπάρχει μια συνωμοσία, η οποία επέλεξε το συγγραφέα του σχολικού βιβλίου το 2008. Επέβαλε σ’ αυτό το συγγραφέα να περιλαμβάνει το κείμενο του Ιωάννου μέσα σ’ αυτό το βιβλίο. Επέβαλε στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο να επιλέξει το κείμενο αυτό, για να είναι ένα από τα δώδεκα που θα εξετασθούν στις εξετάσεις. Επέβαλε στην υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας να διαλέξει τη συγκεκριμένη ημερομηνία, για να γίνει η εξέταση της Νεοελληνικής Γλώσσας, οπότε πια, αφού αυτή η συνομωσία τα κατάφερε όλα αυτά, ήρθε και η τελική κατάληξη, να τεθεί αυτό το θέμα, για να προσβληθεί η μνήμη των Ποντίων.
Φαντάζομαι ότι δεν μπορείτε να ισχυρισθείτε κάτι τέτοιο. Γι’ αυτό θα σας παρακαλούσα – όπως έκανα και στην αρχή – να μη χρησιμοποιείτε, ειδικά το χώρο των εξετάσεων, ως σημείο αντιπαράθεσης.
Αν μου επιτρέπετε -για να δω από τη δική σας τη πλευρά- απευθύνεστε σε μία λογική πολιτών. Το σέβομαι αυτό και προσπάθησα να δω εκείνοι, πώς αισθάνονται γι’ αυτό το κείμενο. Και ως στατιστικός που ξέρετε ότι είμαι, έκανα κάτι απλό: Ρώτησα ανθρώπους που δέχονται τις απόψεις σας- δε λέω ότι είναι οπαδοί σας – για το κείμενο αυτό. Ρώτησα ανθρώπους, οι οποίοι είχαν διαβάσει το κείμενο και ανθρώπους που δεν είχαν διαβάσει το κείμενο. Όσοι δεν είχαν διαβάσει το κείμενο μου είπαν «τί είναι αυτά τα πράγματα;» παρόμοια με τη λογική που λέτε εσείς. Όσοι είχαν διαβάσει το κείμενο μου είπαν «δεν υπάρχει κάτι το οποίο να προκαλεί».

ΗΛΙΑΣ ΠΟΛΑΤΙΔΗΣ: Χαμηλής νοημοσύνης ήταν.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Για να μη σας πω ότι κάποιος από αυτούς μου είπε μία διατύπωση άκρως επικριτική για το κόμμα σας.
Και ρώτησα και ένα εκπαιδευτικό, ένα φιλόλογο. Τον ρώτησα: «Μπορείς σε παρακαλώ να μου πεις, ποια είναι η άποψή σου γι’ αυτό το κείμενο;». Όχι για άλλο λόγο, για να δω αν πράγματι αυτή σας η ανησυχία ανταποκρίνεται στις ανησυχίες πολιτών που έχουν μία συντηρητική άποψη.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: (Δεν ακούστηκε)

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Να σας πω ορισμένα πράγματα που μου είπε, γιατί τα σημείωσα. «Το αφήγημα του Ιωάννου ήταν κείμενο που κατά τη διδασκαλία του στις τάξεις είχε αρέσει στους μαθητές και τους είχε συγκινήσει. Παράλληλα δεν υπήρχε καμία δυσκολία στο να τεθούν οι σύμφωνες προς το νόμο παρατηρήσεις και πολύ περισσότερο υπήρχε για το συγκεκριμένο κείμενο σαφές και εμπεριστατωμένο παράλληλο κείμενο. «Του Κεμάλ το σπίτι» δεν αποτελεί εγκώμιο για την ιστορική δράση του Κεμάλ, αλλά αντίθετα ανασύρει όλες τις ιστορικές μνήμες της γενοκτονίας και του ξεριζωμού των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία και το Πόντο».

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Κύριε Υπουργέ πρέπει να ολοκληρώσετε. Έχετε ξεπεράσει κατά πολύ το χρόνο.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων): Εκατό χιλιάδες παιδιά δίνουν εξετάσεις, κυρία Πρόεδρε. Δείξτε μου μία ανοχή και σας υπόσχομαι ότι σε οποιαδήποτε άλλη ερώτηση θα περιορίσω το χρόνο μου. Θα χρειαστώ μόνο τριάντα δευτερόλεπτα.
Ο συγγραφές αποκαλύπτει την ταυτότητα της γυναίκας στον επίλογο μ’ ένα τέχνασμα που καταγγέλλει τα δεινά του πολέμου και του ξεριζωμού, αφενός και αφετέρου, εκδηλώνει τη πικρία του, γιατί η Πατρίδα δεν απειλείται πλέον από εξωτερικούς, αλλά από εσωτερικούς εχθρούς, αυτούς που δεν έχουν ιστορική μνήμη, αισθητική καλλιέργεια και ανθρωπιά, αλλά λειτουργούν πωρωμένα με γνώμονα μόνο τις κερδοσκοπικές διαθέσεις τους.
Κλείνοντας, κυρία Πρόεδρε, θέλω να σας πω ότι ρώτησα και ένα μαθητή, ένα νέο άνθρωπο. Ξέρετε, τί μου είπε όταν διάβασε το κείμενο; «Για μένα είναι ένα καταπληκτικό κείμενο, τόσο ζεστό, γεμάτο εικόνες και με βαθιές αλληγορίες. Εξαίρετο. Το βρήκα καταπληκτικό».
Σας παρακαλώ κ. Χρυσανθακόπουλε, με την πολιτική σας, να μη στερείτε από αυτά τα παιδιά τη δυνατότητα να έχουν πρόσβαση σε τέτοια κείμενα.
Σας ευχαριστώ.
ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Ευχαριστούμε πολύ, κύριε Υπουργέ.

Ευχαριστώ τον κ. Μουσουρούλη γιατί πέρα από την γραπτή ερώτηση, με την ερώτηση που κατέθεσε εδώ, μου δίνει την ευκαιρία να εξηγήσω περισσότερο την πολιτική που ακολουθούμε στο Υπουργείο Παιδείας σε σχέση με την δημιουργία νέων τμημάτων.
Το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνω είναι μια διευκρίνιση. Δεν ανεστάλη η λειτουργία του Τμήματος. Πρόκειται για μια πολιτική απόφαση, όπως είχα πει και στην γραπτή απάντηση, να μην λειτουργήσουν νέα Τμήματα στα Πανεπιστήμια.
Η απόφαση αυτή δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Και δεν ήταν εύκολη απόφαση γιατί πράγματι για πολλά από αυτά τα Τμήματα που είχαν προχωρήσει, κατά κάποιο τρόπο, και είχαν υπάρξει συζητήσεις, είναι γνωστό -και το ξέρουμε και εμείς- ότι υπάρχει ενδιαφέρον τόσο από τις τοπικές κοινωνίες και τους εκπροσώπους τους όσο και από τα Ιδρύματα στα οποία θα λειτουργούσαν τα Τμήματα αυτά.
Όμως πιστεύω ότι υπάρχουν μερικά βασικά ερωτήματα που θα πρέπει να απαντήσει κανείς πριν αποφασίσει να προχωρήσει σε ίδρυση Τμημάτων. Και μεταξύ αυτών των ερωτημάτων είναι και το εξής: Λειτουργούν σήμερα στα Πανεπιστήμια 280 Τμήματα. Υπάρχουν άλλα 212, νομίζω, Τμήματα στα Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα.

Αναρωτιέται κανείς: αυτός ο μεγάλος αριθμός Τμημάτων τι έχει προσφέρει στη λειτουργία του Πανεπιστημίου, τι έχει προσφέρει στην ελληνική κοινωνία; Είναι αυτή η προσέγγιση εκείνη που θα βελτιώσει τη λειτουργία των Πανεπιστημίων και θα ανταποκριθεί στις προσδοκίες των τοπικών κοινωνιών;

Αν μου επιτρέπετε, θα απευθύνω και εγώ ένα ερώτημα: Τι είναι εκείνο το οποίο θα διαφοροποιούσε τη λειτουργία του Πανεπιστημίου Αιγαίου, εάν λειτουργούσε αυτό το Τμήμα; Οτιδήποτε είναι αυτό, αναρωτιέμαι -και θα απαντήσω στη δευτερολογία μου- αν θα μπορούσε να γίνει με έναν διαφορετικό τρόπο, χωρίς το υπερβολικό κόστος που προκαλεί στον κρατικό προϋπολογισμό η δημιουργία ενός Τμήματος.
Σας ευχαριστώ.

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Ευχαριστούμε τον κύριο Υπουργό. Το λόγο έχει τώρα ο ερωτών Βουλευτής κ. Κωνσταντίνος Μουσουρούλης.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ευχαριστώ πολύ, κυρία Πρόεδρε.
Κύριε Υπουργέ, λυπάμαι αλλά η απάντηση δεν με ικανοποιεί. Καταρχήν τα ερωτήματα αυτά πρέπει να τεθούν στον Πρύτανη, ο οποίος κατά τη γνώμη μου θα έπρεπε να είχε κληθεί από τον αγαπητό συνάδελφο του ΠΑΣΟΚ και Πρόεδρο της Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων να συζητήσει στρατηγικά θέματα και θέματα ανάπτυξης και πολιτικής του Πανεπιστημίου του Αιγαίου…….

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Ροδούλα Ζήση): Ευχαριστούμε τον κύριο Μουσουρούλη.
Κύριε Υπουργέ, έχετε το λόγο για να απαντήσετε.

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων):
Νομίζω ότι η επιχειρηματολογία σας στηρίζεται στην υπόθεση ότι υπάρχουν άλλοι λόγοι εκτός από τους ουσιαστικούς εκπαιδευτικούς που προκάλεσαν αυτήν την απόφαση. Σας διαβεβαιώνω ότι δεν υπάρχει κανείς άλλος.
Θα σας κάνω καταρχήν μια ερώτηση και στη συνέχεια θα κάνω μια τοποθέτηση για να δείτε πώς αντιμετωπίζουμε αυτό το θέμα. Υπάρχει χώρα στον κόσμο που ιδρύονται νέα Τμήματα; Εάν μπορείτε να μου εμφανίσετε μια χώρα από την πλουσιότερη έως την φτωχότερη που δημιουργούνται νέα Τμήματα, θα είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Υπάρχει χώρα στον κόσμο που δημιουργείται Πανεπιστήμιο με τροπολογία σε νόμο; Εάν υπάρχει μια τέτοια χώρα θα είχαμε μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. Θέλετε να σας πω λεπτομέρειες για ποιο Πανεπιστήμιο αναφέρομαι; Φαντάζομαι το ξέρετε.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΟΥΣΟΥΡΟΥΛΗΣ: Ό,τι χρειάζεται να κλείσει…

ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΡΕΤΟΣ (Υφυπουργός Παιδείας, Διά Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων):
Μάλιστα δύο ή τέσσερις μέρες πριν από τις εκλογές.
Όσον αφορά την ουσία της εκπαίδευσης θα επαναλάβω κάτι που έχω πει και στους Πρυτάνεις: εάν θεωρούν ότι ένα γνωστικό αντικείμενο έχει ενδιαφέρον, η νομοθεσία επιτρέπει τη δημιουργία προγραμμάτων σπουδών, χωρίς να απαιτείται η ίδρυση νέου Τμήματος. Εάν επομένως ένα τέτοιο πρόγραμμα σπουδών έχει ενδιαφέρον για το Πανεπιστήμιο και για την ελληνική νεολαία, ας προχωρήσει το Πανεπιστήμιο να φτιάξει ένα πρόγραμμα σπουδών, όχι τμήμα που απαιτεί υποδομές, διοικητικό προσωπικό, νέους διδάσκοντες.
Τώρα για τα άλλα θέματα που είπατε ότι ακυρώθηκε κάποια δραστηριότητα, καμία δραστηριότητα δεν ακυρώνεται αν δεν υπάρχει λόγος, αν δηλαδή δεν έχει διαπιστωθεί ότι αυτή η δραστηριότητα δεν συνεισφέρει ουσιαστικά. Είναι φανερό. Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που θα πρέπει να επανεξετάσουμε όλες τις δραστηριότητες και τη σκοπιμότητά τους. Αυτό δεν έχει καμία σχέση με το εάν Δήμαρχος είναι ο Α ή ο Β ή αν έχει γίνει με την προηγούμενη κυβέρνηση ή με την προ- προηγούμενη κυβέρνηση.
Η όλη μας προσπάθεια είναι να διαμορφώσουμε σε όλα τα επίπεδα της εκπαίδευσης ένα τέτοιο πλαίσιο λειτουργίας που να είναι αποδοτικό για τη νεολαία της χώρας μας, λαμβάνοντας υπόψη και το κόστος, το οποίο απαιτείται για αυτό, να είναι πραγματικά ουσιαστικό και να αποδίδει.
Σας ευχαριστώ.

Είναι γνωστό, και δεν χρειάζεται να το επαναλάβω, ότι η χώρα περνά μια πολύ μεγάλη κρίση. Κάνω την επισήμανση αυτή στην αρχή της τοποθέτησής μου για να τονίσω ότι όσοι παρακολουθούν τα εκπαιδευτικά πράγματα, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό, και όσοι παρακολουθούν την ιστορία της εκπαίδευσης γνωρίζουν ότι, διεθνώς, οι μεγαλύτερες τομές στην εκπαίδευση έχουν γίνει αμέσως μετά από μεγάλες κρίσεις. Επίσης, θα γνωρίζουν ότι -και αντίστροφα- πολλές από τις κρίσεις οφείλονται σε προβλήματα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Για την δευτεροβάθμια εκπαίδευση, θα πρέπει να πω ότι, πέρα από τις επισημάνσεις που έχουν γίνει για τα προβλήματα στην χώρα μας, είναι γνωστό ότι και σε πολλές χώρες και με πολύ καλά εκπαιδευτικά συστήματα παρατηρούνται προβλήματα, διαφορετικής όμως μορφής.

Ειδικά για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, αν διάβασε κανείς τους NEW YORK TIMES πριν από μερικές μέρες, θα έβλεπε ότι ουσιαστικό πρόβλημα αντιμετωπίζει η πολιτεία της Νέας Υόρκης όπου, παρά το ότι η μέχρι σήμερα πρακτική είναι δύο επισκέψεις επιθεωρητού τον χρόνο σε ώρα διδασκαλίας, αντιλαμβάνονται ότι αυτή η πρακτική δεν αποδίδει και προχωρούν σε περισσότερο ουσιαστικές διαδικασίες.

Κατά την γνώμη μου, τα περισσότερα από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το εκπαιδευτικό μας σύστημα οφείλονται στην εσωστρέφεια.

Δεν νομίζω να υπάρχει εκπαιδευτικό σύστημα στο οποίο κανείς συναντά όρους όπως αυτούς που συζητάμε σήμερα: μόρια, απόσπαση, μετάθεση ή αριθμό εκλεκτόρων σε εκλεκτορικά σώματα για τα πανεπιστήμια.

Δυστυχώς, πρέπει να κινηθούμε μέσα σε ένα συγκεκριμένο πλαίσιο. Ένα πλαίσιο που δεν επιτρέπει τον εκσυγχρονισμό του εκπαιδευτικού συστήματος,  ώστε να μπορεί να προχωρά σε κατευθύνσεις που κινούνται τα εκπαιδευτικά συστήματα διεθνώς. Ο λόγος είναι ότι έχουν ευτελισθεί ουσιαστικές διαδικασίες όπως η συνέντευξη και δεν έχουν πλέον αξιοπιστία. Έτσι, αναγκαζόμαστε να ποσοτικοποιούμε όλες τις διαδικασίες.

Και βέβαια, σωστά νομίζω έχει αναφερθεί ότι, όταν οδηγείται κανείς σε μία λογική μορίων, θα υπάρχουν αδικίες. Και υπάρχουν και άλλες αδικίες που έχουν επισημανθεί σε αυτήν την αίθουσα ή άλλες στρεβλές καταστάσεις.

Μπορώ να σας αναφέρω μερικές:
Η βαθμολογία του πτυχίου: Από μελέτες που είχα κάνει πριν από χρόνια, είχα παρατηρήσει ότι σε πολλά πανεπιστημιακά τμήματα ο μέσος όρος πτυχίου ήταν έξι η επτά, ενώ σε παιδαγωγικά τμήματα ήταν 9 ή 9,50.
Το διδακτορικό. Το διδακτορικό του Χάρβαρντ με το διδακτορικό – πρέπει να βρω μία χώρα που να μην θίξω κάποιον- του Ισλαμαμπάντ για παράδειγμα, δεν είναι το ίδιο. Παίρνει όμως τα ίδια μόρια ως διδακτορικό. Γιατί τα μόρια είναι ισοπεδωτικά.

Γιατί, όμως, οδηγούμεθα εκεί; Γιατί έχουμε απαξιώσει πρακτικές, οι οποίες είναι προφανώς καταλληλότερες; Είναι αδόκιμο να επιλέγονται δάσκαλοι και καθηγητές χωρίς να έχει συζητήσει κάποιος μαζί τους και να έχει αξιολογήσει την προσωπικότητά τους. Δυστυχώς, η συνέντευξη απαξιώθηκε. Και απαξιώθηκε για λόγους που όλοι γνωρίζουμε.

Θα τεθεί ενδεχομένως το ερώτημα «ωραία, το νομοσχέδιο αυτό λύνει όλα τα προβλήματα;». Δεν το ισχυρίζεται κανείς αυτό. Κάνει, όμως, σημαντικά βήματα για να αντιμετωπίσει τα προβλήματα αυτά. Θα πάρω ένα παράδειγμα. Ο διαγωνισμός των εκπαιδευτικών. Όσοι έχουν διατελέσει Υπουργοί είτε Υφυπουργοί Παιδείας ή όσοι είχαν εμπλακεί με τα θέματα του Υπουργείου Παιδείας, θα θυμούνται ότι κάθε χρόνο διορίζονταν τρεις, πέντε, έξι χιλιάδες εκπαιδευτικοί και ήταν επιτυχία του Υπουργού, δηλαδή αποτέλεσμα της προσωπικής του σχέσης με τον Πρωθυπουργό να εξασφαλίσει έναν μεγαλύτερο αριθμό διορισμών.

Και πώς καθοριζόταν ο αριθμός αυτός; Με τι κριτήρια; Συνήθως ανάλογα με το πλήθος των ενδιαφερομένων για διορισμό στις διάφορες ειδικότητες. Χωρίς καμία απολύτως αντίληψη ή διαδικασία που να προσδιορίζει πραγματικές ανάγκες.

Εγώ θα πω ένα πράγμα, για το οποίο δεν έχω στοιχεία, αλλά θα προσπαθήσω να βρω. Πόσοι από τους γυμναστές που είναι διορισμένοι, γυμνάζουν – δηλαδή κάνουν γυμναστική σε παιδιά; Πιστεύω ότι, αν όλοι οι γυμναστές που είναι διορισμένοι γύμναζαν μαθητές, θα ήμαστε ο καλύτερα γυμνασμένος λαός. Δεν είναι αυτή η εικόνα που υπάρχει- νομίζω.

Να πάρω ένα άλλο θέμα, που επίσης εθίγη εδώ. Το θέμα του μέντορα. Έκανε μία πολύ ενδιαφέρουσα παρατήρηση ο Πρόεδρος ο κ. Πολύδωρας και θα έλεγα το εξής.
Στο εξωτερικό αποτελεί μια πάγια πρακτική. Και χρησιμοποιείται ακριβώς η Ελληνική λέξη. Εμείς είχαμε ξεχάσει και την λέξη αλλά και την εφαρμογή της.
Χρειάστηκε να έλθει η Υπουργός και η Υφυπουργός, η κ. Διαμαντοπούλου και η κ. Χριστοφιλοπούλου, για να επαναφέρουν μία τόσο σωστή πρακτική. Εμείς, λοιπόν, συζητάμε τώρα εάν ο μέντωρ θα κάνει το άλφα, ή το βήτα. Ο μέντωρ θα κάνει αυτό που κάνει ο μέντωρ.

Πρέπει να σας πω την προσωπική μου εμπειρία. Από όσα πανεπιστήμια πέρασα στο εξωτερικό, ανεξάρτητα από πόσα χρόνια πείρα είχα, είχα κάποιον δίπλα μου ή συμβούλευα εγώ κάποιον. Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι αυτός ο άνθρωπος μου επιβάλλει – ούτε εγώ ποτέ επέβαλα κάτι – και ποτέ δεν ρώτησα ποιο είναι το νομοθετικό πλαίσιο με το οποίο ο μέντορας λειτουργεί σε κάθε χώρα και αν θα επηρεάσει την αξιολόγησή μου ή όχι. Υπάρχει η ουσία και υπάρχουν και λεπτομέρειες. Ο νόμος καθορίζει την ουσία.

Επειδή δεν έχω χρόνο, θα κάνω μόνο μια σύντομη αναφορά στο θέμα των τριών ετών παραμονής στον τόπο πρώτου διορισμού. Θα πω μία εμπειρία μου. Είχα πάει προ μηνών στη Θεσσαλονίκη. Οι μαθητές είχαν κατάληψη. Τους ζήτησα να μπούμε σε μία αίθουσα και να μιλήσουμε χωρίς κανέναν από τους δασκάλους τους.
Ξέρετε ποιο ήταν το θέμα που μου έθιξαν εντονότερα; Ότι αλλάζουν τόσο συχνά οι δάσκαλοί τους, που δεν προλαβαίνουν να τους γνωρίσουν. Όταν κανείς, λοιπόν, αγνοεί αυτό το πράγμα και θεωρεί, ότι απλώς η παρουσία κάποιου εκπαιδευτικού σε σχολείο είναι επαρκής, αγνοεί την ουσία της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

Σας ευχαριστώ πολύ.