Διατι;;;

Μα οι βαρείες δεν μπαίνανε μόνο στις μονοσύλλαβες,αλλα και στις λήγουσες !!!

Πιστεύω ότι κάλλιστα μπορει να αποφασιστει,κάποτε
μελλοντικως,στις νέες εκκλησιαστικες εκδόσεις να
υπάρξει τέτοια μετατροπη του πολυτονικου..

Αυτη η μετατροπη του πολυτονικου είναι,πιστεύω, η
πιο ευανάγνωστη γραφη,όμως παρ’όλα αυτα για τη
γενικη χρήση προτιμω το ληγουσοατονικο του άρθρου.

Να είναι το κανονικο πολυτονικο,με μια ιδιομορφία ως
προς τα πνεύματα.

Η ψιλη σημειώνεται όταν συνυπάρχει στο πρώτο γράμμα
της λέξης με τόνο,σε κάθε άλλη περίπτωσι δεν σημειώνεται.

Όταν στο πρώτο ή στο δεύτερο γράμμα της λέξης η δασεία
συνυπάρχει με τόνο,σημειώνεται.Δεν σημειώνεται στις
λέξεις στις οποίες δεν υπάρχει τόνος.Όταν στη λέξη
υπάρχει τόνος,αλλα όχι στο φωνήεν που είναι η δασεία,
αυτη σημειώνεται με τελεία,πάνω απο το φωνήεν.

Ας οναμαστει το τροποποιημένο αυτο πολυτονικο,
«το ευλογημένο πολυτονικο». Το «ευλογημένο πολυτονικο»
είναι η πιο ευανάγνωστη γραφη.

Παρ’όλα αυτα στη γενικη εφαρμογη προτιμω το ληγουσοατονικο
του άρθρου.

Κάλλιστα αυτο το τροποποιημένο πολυτονικο μπορει να γίνει
το επίσημο ορθογραφικο σύστημα της Εκκλησίας,της Αγίας Γραφης,και όλων των εκκλησιαστικων κειμένων.

Στο τροποποιημένο πολυτονικο,
σημειώνεται η βαρεία στο
διαζευκτικο «ή»(παράλειψί μου,συγνώμη).

Και στα αρχαία σημειώνεται η δασεία στις
«ή» και «η^»,»ά» και σε μερικες ελαχιστότατες
τέτοιες περιπτώσεις λέξεων.

Οι υπογεγραμμένες σημειώνονται,
διότι δεν μοιάζουν με τόνο,όπως
τα πνεύματα και η κορωνίδα.

Η βαρεία κατ’εξαίρεσι δεν
παραλείπεται και σημειώνεται,με
οξεία,στις λέξεις :
«τον,τη(ν),το,τους,τα»,
όταν στην ανάγνωσι υπάρχει
περίπτωσι σύγχυσης με εγκλιτικα.

Μ’αυτον τον κανόνα γίνεται
απολύτως άρτιο.

Προτιμω το ληγουσοατονικο έναντι του μονοτονικου,είναι
επιστημονικα πιο ταιριαστο στη γλώσσα μας.Αυτο ενδιαφέρει
και όχι το συμπτωματικο γεγονος ότι είναι και πιο οικονομικο.Και δεν θέλω ατονικο σε όλες τις συλλαβες (εννοείται με εξαιρέσεις),διότι μπερδεύει.

Ακόμα πιο πολυ προτιμω την εξης
τροποποίησι του πολυτονικου :

Παραλείπονται τα πνεύματα,η κορωνίδα και η βαρεία (μένει κενο,όχι οξεία στη θέσι της).Η περισπωμένη να σημειώνεται
με περισπωμένη σαν αμβλύγωνο κεφαλαίο λάμδα (όπως στα γαλλικα),διότι είναι η οξυβαρεία.

Και αυτο,διότι είναι η πιο ευανάγνωστη γραφη που μπορει να υπάρξει.

Όμως δεν επιμένω σ’αυτη την τροποποίησι του πολυτονικου,διότι αντιλαμβάνομαι ότι δεν έχει νόημα,και είναι μια περιττη πολυπλοκοποίησι.
(και γω προτιμάω » -ι» στα πρώην τριτόκλιτα θηλυκα,όπως η σχολιάστρια,με “πεισε).Ειρήσθω εν παρόδω η «γνώσι» έπαιρνε
περισπωμένη (άντε να βάλεις περισπωμένη στη «γνώση»).

Ας βάλει η Ακαδημία Αθηνων στο Διαδίκτυο την πλήρη,και με τον πιο κατανοητο-εκπαιδευτικο τρόπο,έκθεσι του πολυτονικου,χωρις απλοποιήσεις.

Τέλος, για τους φίλους μονοτονικοφάγους,ληγουσοατονικοφάγους
αφιερωμένο απο μένα εξαιρετικα,με πολυ-πολυ αγάπη :

http://www.codexsinaiticus.net

Είναι ο Σιναϊτικος Κώδιξ,το αρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο
ολόκληρης της Καινης Διαθήκης (και σχεδον ολόκληρης) της Παλαιας,και είναι γραμμένος πριν απο πάνω απο 1600 χρόνια και με ατονικο σύστημα ορθογραφίας.Απο τον ιστότοπο αυτον μπορεις να τον διαβάσεις σαν να τον έχεις μπροστα σου και σαν να έχεις μεγεθυντικους φακους.Δεν έχει μπει ακόμα στον ιστότοπο όλος ο Κώδικας αυτος.