Κάθε Σεπτέμβρη εμείς οι καθηγητές ζούμε στα σχολεία μας και στους συλλόγους μας απερίγραπτες καταστάσεις μιζέριας που αφορούν τον καταρτισμό του διδακτικού μας προγράμματος. Κάθε τέτοια εποχή αρχίζουν οι τσακωμοί, οι διχόνοιες και οι κλίκες.
«Μην με βάζεις εμένα πρώτες ώρες γιατί μου είναι βαρύ το πάπλωμα. Εμένα να με βάλεις το πολύ μέχρι τις 11 γιατί πρέπει να πηγαίνω σπίτι μου να μαγειρεύω για τα παιδιά. Εγώ θέλω μαζεμένο ωράριο. Εγώ θέλω να τελειώνω νωρίς γιατί με περιμένει καφές στην πλατεία. Γιατί εγώ 2 εφτάωρα και η τάδε κανένα; Γιατί εκείνος έτσι; Γιατί ο άλλος αλλιώς;»
Αυτά και πολλά άλλα και μάλιστα χειρότερα ακούγονται δυστυχώς αυτές τις ημέρες στα σχολεία μας. Γιατί; Για ποιο λόγο;
Γιατί απλά δεν τηρούνται τα αυτονόητα. Γιατί απλά έχουμε πάψει να είμαστε δάσκαλοι και παιδαγωγοί και γίναμε φυγόπονοι δημόσιοι υπάλληλοι με όλα τα στραβά που απορρέουν από αυτή την επαγγελματική ιδιότητα στη χώρα μας. Γιατί απλά, συγχωρέστε με θα το πω, είμαστε αχάριστοί για αυτό το σπουδαίο καλό που μας έτυχε. Να δουλεύουμε κοντά στα παιδιά για τα παιδιά.
Έχω εργασθεί στον ιδιωτικό τομέα σε πολλές διαφορετικές και σκληρές δουλείες τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό και ξέρω πως βγάζει ο κόσμος το ψωμάκι του. Δουλεύοντας σκληρά για τουλάχιστον 8 ώρες ημερησίως. Ποιοι είμαστε εμείς που αυθαίρετα και με τσαμπουκά αποφασίζουμε να βρισκόμαστε στο σχολείο μόνο τις ώρες του διδακτικό μας ωραρίου;
Τι γίνεται με το νόμο που θέλει ο εκπαιδευτικός να βρίσκεται υποχρεωτικά στο σχολείο 8 με 2 (αν δεν απατώμαι); Γιατί δεν εφαρμόζεται;
Οι δικαιολογίες και τα επιχειρήματα είναι πολλά. Από τελείως προκλητικά έως τελείως φαιδρά. Δεν μας φτάνουν οι 3 μήνες διακοπών; Πρέπει να ξεφτιλίζουμε τον κλάδο μας ακόμα περισσότερο;
Είναι ντροπή αγαπητοί συνάδελφοι εμείς οι εργάτες και οι εκφραστές της παιδείας, να δίνουμε τέτοια παραδείγματα ιδιαίτερα αυτούς τους δύσκολους καιρούς για τη χώρα μας.
Ελπίζω και εμείς οι δάσκαλοι να βρούμε κάποτε το δάσκαλό μας.